Çiğdem Özer
@Cgdmozer
İdamla cezalandırılan bir insan bu cezanın gerçekleştirildiği o an mı ölür, yoksa o anın gelmesini beklerken mi ölür?
“Manevi bir acının yanında fiziki acının ne önemi var?”
Bir İdam Mahkûmunun Son günü, başının giyotinin altına koyulacağı günü bekleyen bir mahkûmun o andan öncesinde yaşadıklarını inanılmaz bir şekilde anlatan her yüzyılın eseridir.
İsmini hiçbir zaman bilemeyeceğimiz kahramanımız yargılanarak idam cezasına çarptırılır; ancak temyize gider ve bu süreç toplamda altı hafta sürecektir. Bu altı hafta süresince içinde umut kırıntıları olsa da kendini acılı sona hazırlamaya çalışmaktadır. “Çalışmaktadır” ifadesini kullanmak lazım, çünkü bir insan kendini ölüme nasıl hazırlayabilir? Cezanın uygulanacağı an yaklaştıkça çeşitli değişimlere uğrayan kahramanımız, öyle bir noktaya geliyor ki en başta kesinlikle karşı çıktığı kürek cezasına razı gelmeye başlıyor. Ayrıca kızıyla olan konuşmasında kızının kendisini ölü bilmesi, kahramanımızı tam anlamıyla yıkıyor ve artık her duruma razı bir hale geliyor.
Victor Hugo, bu eserinde idamı savunanları kesin bir dille eleştirmiş ve suçu ne olursa olsun hiçbir insanın cezasının idam olmaması gerektiğini eserinde bolca vurgulamıştır. Bir başka deyişle her bir insanın ikinci bir şansı hak ettiğini anlatmak istemiş.
Dostoyevski’nin kendinden bir parça kattığı düşünülen Aleksi İvanoviç karakteri; sizleri ruletin, kartların dünyasında bir kumarbazın yaşamına alıp götürüyor. Ruletin kırmızıya veya sıfıra gelmesi mi yoksa gelmemesi mi canınızı daha fazla yakacak sorusunun cevabını ararken kendinizi tutkuların ve ihtirasın yokuşunda bulmamanız elde değil.
Aleksi İvanoviç Roulettenburg’a geri dönmesiyle başlayan roman General’in yanında öğretmenlik yapan Aleksi İvanoviç için bir başlangıç gibi gözükse de aslında yolun sonudur. Oraya geldiğinde iki emin olmadığı şey geçmişinden onu götürmek için gelir: Rulet masası ve Polina!
İnsanların ilişkileri ve en güzel gözüken aşklar dahi paraya bağlıdır. Para yoksa aşk da olmaz . Üstelik alın teri ile kazanılmayan para kimseye saadet sağlamaz.
Ermiş'te Mevlana'dan, Yunus Emre'den bir şeylerin kıvamını hissettim. Bu his de, hayata, yaşama, sevgiye dair doğruların evrensel olduğu düşüncesini daha da güçlendirdi. Hangi pencereden bakarsanız bakın, sonuçta baktığınız aynı şey...
Kitap, özü itibariyle El Mustafa isimli bir bilge kişi olan Ermiş'in oniki yıl kaldığı Orphalese şehrinden ayrılırken, kendisini bırakmak istemeyen yöre halkı ile arasında geçen; hayata, insan ilişkilerine, hukuk kurallarına, insani erdemlere, acı ve mutluluğa dair söyleşilere yer verir.
Roman, "1903 senesi sonbaharında ve yağmurlu bir gecede Aydın 'ın Nazilli kazasına yakın Kuyucak köyünü eşkiyalar bastılar ve bir karı kocayı öldürdüler." Cümlesi ile başlayan roman olayı adli, ölenlerin geride bıraktıklarına dair notlar veya katilleri anlatmaya yönelir. Bu hadisenin açılımında Kuyucaklı Yusuf ile Salahattin Bey, romanın başkahramanları olurlar.
Nazilli Kaymakamı Selahattin Bey, olay hakkında tahkikat yaptırmaktadır. Tahkikata gelen ekip olaydan ziyade annesi ve babasının öldürülmesine şahit olan sekiz dokuz yaşındaki küçük Yusuf’un metaneti karşısında şok geçirmişlerdir. Salahattin Bey, annesi ve babası gözü önünde katledilen küçük Yusuf'u, kendine evlatlık alır. Yusuf, evin küçük kızı Muazzez ile birlikte ve aile huzursuzlukları içinde büyümeye başlar.
Yusuf, 19 yaşına gelince birlikte büyüdüğü Muazzez’i başka erkelerden de kıskanmaya başlamıştır. Muazzez'i bütün kötülüklerden korumaya çalışmakta eve evlatlık geldiği için kendine hiçbir zaman iyi davranmayan babalığının karısı Şahende Hanım'a da hiç güvenmemektedir. Bir bayram günü kasaba eşrafından Hilmi Beyin oğlu Şakir, Muazzez’e sataşır. Bunun üzerine Yusuf Şakir’i döver. Böylece Yusuf, fabrikatör Hilmi Bey ile karşı karşıya gelmiş olur.Şakir, Muazzez’e de sataşmadan önce Kübra adında genç bir kızın iffetine sataşmış, babası Hacı Ethem Bey’in tertibi ile Kübra ve annesini de kullanarak suçu Yusuf’a yüklemeye çalışır. Ancak bu tertip Kübra’nın itirafı sonucunda yıkılır ve Yusuf, Kübra ve annesini kaymakamın zeytinliğinde çalıştırmaya başlayarak koruma altına alır. Şakir bu olay sonrasında Yusuf’a karşı daha da çok kinlenmiş, kasabaya da rezil olmuştur. Şakir,bir kumar oyununda Kaymakam’ı çok borçlandırmış ve borcuna karşılık da Kaymakam’dan bir senet almıştır. Şakir’in babası İmzalattığı bu
Yaşadığı ortama uyum sağlayamayan, büyümek istemeyen, kendi içinde çatışma halinde olan 16 yaşındaki Holden Caulfield'in dördüncü kez okuldan atıldıktan sonraki 3 gününü anlatır.
Ergenlik döneminde olmasından dolayı
insanları, eğitim sistemini, arkadaşlıkları, aile ilişkilerini sürekli sorgulayıp eleştiren bir çocuk Holden. İnsanların sahte hayatlar yaşadığını, eğitimin de herkesi aynı kalıba sokan bi sistem olduğunu düşünüyor mesela. Çocuklar onun için masumluğun simgesi, tıpkı çok sevdiği kız kardeşi Phoebe gibi. Bir tek onun yanında kendisini rahat ve iyi hissediyor.
Holden'ın en büyük isteği ise çocuklarla dolu çavdar tarlasında olup uçuruma yaklaşan çocukları yakalayıp kurtarmak... Belki de buradaki uçurum büyümeyen giden yoldur onun için.
Her ne kadar argo tavırları, küfürleri, umursamaz, saygısız, kibirli davranışlarıyla herkesin sevdiği bir karakter olmasa da benim hem üzüldüğüm hem de sempati duyduğum bir karakter oldu Holden
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}