Olivia
@Chaeryoung
Dost diyebilmek. Dost diye bilmek. İkisi çok ayrı…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
On Dakika Otuz Sekiz Saniye
Yalnızlık Allah´a mahsustur. Ve unutma, hayat denen şu çölde aptal tek başına seyahat edermiş, akıllıysa kervanla.
On Dakika Otuz Sekiz Saniye
İnsanlar ´kader´ deyip geçerlerdi bu durumlarda, çünkü ürkütücü ve karmaşık şeylere basit isimler verilirdi hemen.
Arka Kapaktan:
Adı Leyla´ydı. İstanbul´un en eski genelevlerini barındıran o meşum sokakta yer alan gülkurusu renkli evde bilinenadıyla Tekila Leyla. Öyle derdi ona arkadaşları, ahbapları ve müşterileri.Öyle derdi ona beş kadim dostu.Hiç istemezdi Leyla kendisinden geçmiş zaman diliminde söz edilmesini. Ama işte kalbi daha az evvel susmuş, soluk alış verişi ise hepten kesilmişti. Şehrin kenarlarında bir çöp kutusuna bırakılmıştı cansız bedeni.Gene de henüz durmamıştı beyni. Çalışıyordu hâlâ. Tastamam on dakika otuz sekiz saniye boyunca…
Medeniyetin bir anda toptan silinip gitmesi ihtimali ürkütücüydü, doğru. Ama çok daha ürkütücü olan bir şey vardı: tek tek bizim kendi bireysel ölümlerimizin dünyanın düzenine zerre kadar etkisi olmadığını ve hayatın bizle ya da bizsiz ertesi sabah aynı şekilde devam edeceğini kavramak. En korkutucu olan bu değil miydi?