Ebru Erdem
@Ched94
Kitap Şevket Süreyya Aydemir’ in hayat hikayesi. Kendi deyişiyle kendini bulma yolculuğu. Her kendini buluşun bir bedeli var, onun için bu bedel bütün ömrü olmuştur. Bana kalırsa bu herkes için böyledir. Ama şans nihayetinde kendini bulabilmekte belki de. Turancı olarak başladığı yolculuğu, Moskova da komünizm eğitimleri ile devam etmiş, yurda dönüşüyle de bir Cumhuriyetçi olarak ülkesine hizmet etmiştir. Ancak gerçekten bir yaşam bu kadar dolu yaşanabilir dedirtiyor. Dönemin tüm kilometre taşları ile ya bir karşılaşmışlığı ya dostluğu bulunuyor. Nazım Hikmet, Troçki, Stalin, Halil Paşa, Dr. Nazım ve Atatürk aklıma gelenler. Cumhuriyetin ilk yıllarında ve büyük buhran döneminde ki ekonomik duruma ilişkin yorumları da hayli ilginçtir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Nazım Hikmet, Şevket Süreyya Aydemir’e diyor; “sen bir köylüsün, evet köylü. Yani cemiyetin tortusu. Bir mülkiyet budalası! Köylü sınıfı zaten nedir ki?
...........
Siz köylülerin görüş ufkunuz, yalnız kendi tarlanızın sınırları ile çevrilmiştir. Kafanız batıl inanışlara bağlıdır. Hayatınız ağanın, derebeyinin yahut muhtekirin elindedir.
Köylü sınıfı inkılabın sadece kuyruğudur. Evet kesilecek ve atılacak kuyruğu....”
Şevket Süreyya Aydemir : “..... köylü sınıfını bilmem ama benim için söylediği sözler galiba doğruydu.”
Suyu Arayan Adam
Ş.Süreyya Aydemir Nazım Hikmet için “Aslına bakılırsa, onun buralarda işi olmaması lazım gelirdi. Ailesinin kanında Polonya dan, Macaristan dan İstanbul a, Anadolu ya kadar, eski imparatorluğun kol attığı bütün ülkelerden bir parça vardı. Dedeleri, akrabaları, valiler, kumandanlar, paşalar hatta bir de serdar ı ekremdi. Yüzünün hatlarında da cetlerinin çizgilerini taşıyordu.”
Zevkle okudum
Tıp okumuşluğu kitabı daha da güçlü bir anlatıma sokmuş. Çok zevkliydi okumak, dilini de çok sevdim. 9 tane öyküden oluşuyor. En çok morfin ve ben birini öldürdüm etkiliyor. Bu arada Rusların da batıl inanışlarının bizimkilerden geri kalır yanı yok.