Ama bakın, diyelim ki benim altmış yıllık bir ömrüm var, dedi. Bu sürenin çoğu çalışarak geçecek. Yapmak istediğim işi seçtim. Eğer o işten hiçbir zevk alamazsam, o zaman kendimi altmış yıllık bir isgenceye mahkum etmiş olurum. Zevk alabilmem için de işimi benim için mümkün olan en iyi şekilde yapabilmem gerek
Her biçimin kendi ayrı anlamı vardır. Her insan, kendi anlamını, biçimini ve amacını yaratır. Başkalarının geçmişte neler yaptığı neden bu kadar önemli? Sırf kendinizin değil diye neden kutsal sayılıyor. Neden sizin dışınizdaki herkes haklı oluyor da bir tek siz olamıyorsunuz? Neden başkalarının sayısı, gerçeğin yerini alabiliyor?