Filozoflar şanslıydı.
Nezaketi öğreten bir yapay zekâ yoktu.
Bir ömür boyunca çağının gerisinde yaşadılar.
Anlaşılmadılar.
Yazdılar… kendileri için değil, kendilerinden sonrakiler için.
Ama çoğu, sadece okunan bir metin olarak kaldı.
Bir fikir oldu, bir insan değil.
Bazen düşünüyorum:
Bencil olmak belki de insanın hiç tam deneyimlemediği tek gerçek.
Çünkü insan ne kadar kendine yaşadığını sansa da,
içinde hep birilerine anlatan bir yer kalıyor.