İnsan kendine benzemeyenlerden korktuğu kadar,başkalarına benzeyememekten de ödü kopar. Bu yüzden ha bire dünya yüzündeki varlığını dengeleyecek birini arar. Öbür yarısını. Kendine en çok benzeyeni değil, onu bir bütüne tamamlayacak ya da eksiltecek olanı.
‘’İnsan, yüreğine saplanan bıçak eğer çok keskinse anında yere yığılmazmış. ‘’ O an yüreğimizdeki duyguyu kavramak ya da tepkide bulunmak her zaman daha zor gelmiştir sonrasında gördüğümüz, dokunduğumuz, kokladığımız veya her gün olduğu yerde artık olmadığında anlayacağız acımızın gerçek derinliğini.