Yazar:
Magda Szabo
Çevirmen:
Hilmi Ortaç
Tahmini Okuma Süresi:
6 sa. 46 dk.
Sayfa Sayısı:
239
Basım Tarihi:
Nisan 2021
İlk Yayın Tarihi:
1987
Yayınevi:
Yapı Kredi Yayınları
Orijinal Adı:
Az Ajtó
Orijinal Dil:
Macarca
Orijinal Ülke:
Macaristan
ISBN:
9789750812620
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Yorumlar ve İncelemeler
9/10
2021 1. kitabı
Kapı, Macar yazar Magda Szabo'ya Fransa'nın prestijli ödüllerinden Femina'yı kazandıran romanı. Benim de okuduğum ikinci kitabı. İlki size daha önce de ısrarla okumanızı önerdiğim İza' nın Şarkısı'ydı. O kitabı okuduktan sonra, yazarın diğer kitaplarını onun kadar sevemem diye düşünmüştüm, yanılmışım, çok çok sevdim Kapı'yı. Magda Szabo insan ilişkileri üzerine yazıyor ve birbirinden çok farklı karakterleri koyuyor romanlarının merkezine. Ve bu zıt yapıdaki insanlar üzerinden, insan ilişkileri bağlamında, neden sonuç ilişkilerini görüyorsunuz. Tıpkı İza'nın Şarkısı'nda olduğu gibi Kapı'da yazılan karakterler de çatışma içerisindeler, birbirlerinin hayatını benimsemekte zorlansalar da, biri iyi diğeri kötü değil, sadece herkes kendince doğru bildiğini yapıyor. Yine de olmuyor.
Roman Macaristan'ın yakın tarihine ışık tutarken, anlatıcının yazar olması, edebiyat dünyasındaki konumu da Magda Szabo'nun hayatından işaretler veriyor bize.
Sanki yazıya aktarılmış bir iç hesaplaşma gibiydi ve bu açıdan bakıldığında da yaralayıcı bir vicdan muhasebesiydi.
Daha detaylı yorumum için: youtu.be/fJzQcLK1P0E
Kapanan "kapı" nın ardından yaşadığımız yalnızlık daha ne kadar iyi anlatılabilirdi bilmiyorum. Lütfen okuyun
Hep kapalı bir kapı gibi olmaya çalışmışım..Edebiyat
Yine ne yaptın sen Szabóné? Yine ne!
Taksidermi..Bir belgeselde izlemiştim. Adam çok sevdiği kedisi ölünce içini doldurtup evinin köşesine koyuyordu. Kedi öldü, ama orada. Ayaklarına sürtünmüyor, miyavlamıyor, ama durduğu yerden adama bakmaya devam ediyor. Szabo’nun karakterleri de tıpkı o kedi gibi, kitabın kapağını kapatıyorsunuz, artık sesleri size ulaşmıyor, ama bir yere de gitmiyorlar. Hayatınızdan asla çıkmıyorlar.
Szabo da, bir yerlerde tanıdığı gerçek insanları alıp içlerini insana ait karanlık köşelerle, kırılgan umutlarla, öfkeli sevgilerle, karmaşık ağlarla dolduruyor. Sonra başlıyor uçlarını dikmeye..Bir dikiş Eszter’e, İza’ya, Emerenc’e, bir dikiş bize.. Nefretle sevgi arasında sıkışıp kaldığımız bu kadınlara söküklerimizden teğelleniyoruz.
Bu kitapta sökükleri söküklerimize bağlanan Emerenc. Macaristan’ın çalkantılı siyasi tarihinin, kendi onulmaz geçmişinin yoğurup şekillendirdiği tuhaf, bilge bir kadın. Kendisi bir Füruğ Ferruhzad mektubunda geçen şu sözlerin sahibi aslında: “Hep kapalı bir kapı gibi olmaya çalışmışım...”
Szabo, kendinden izler taşıyan bir yazar kadın ve hizmetçi Emerenc arasındaki ilişkiye daldırıyor kafamızı. Sevmenin biçimlerine dair düşünelim, ezber bozalım istiyor. Emerenc bazen kötü, ama kötülükleri kötülük yapmak için değil, sonuçsuz kalmış olan iyilikleri duyumsadığından..Duyumsadıklarını ayaklarımın altında ezmeye çalışan, hırçın, hatta kaba..Ama incelikleri öyle içten ki..Sevmekle nefret etmek, kızmakla hak vermek arasında koşturmaktan yorgun düşürüyor insanı.
Szabo’nun anti kahramanları..Hiçbirini hayatımda istemezdim. Zorlar, çok. Ama bana insan ilişkilerinin karmaşasına dair ne çok şey öğrettiklerine bakınca, sevmeden edemiyorum onları.
Szabo..Daha çok okunsun dilerim..
Hiç kimseyi çılgınca sevmeyin çünkü kaybedersiniz er yada geçMagda Szabo ya of. Nasıl bir yetenektir bu! Nasıl bu kadar iz bırakan karakterler yaratabildin. Unutabilecekmiyim acaba diye düşünüyorum bu vakur, güçlü, hüzünlü kadını. 
Kapı,yalnızca bir hizmetçiyle bir yazarın hikayesini anlatmıyor. Sadakat, güven, utanç ve suçluluk duygusu gibi temaları etkileyici bir anlatımla anlatıyor. Bir kapının ardındaki sır kadar, insan ruhunun kapalı bölmelerine de açılıyor. Okurken, insanın yüklerini ve başkalarına karşı taşıdığı sorumlulukları düşünüyorsun. Özellikle son bölümleri insanın içine işliyor resmen. Bu kitap bir vicdan hikayesi. Birini sevmek yeterli midir? Yoksa o sevgiyi eyleme dökmek gerekir mi? Kapı, otobiyografik unsurlarda taşırken bir iç hesaplaşma olarak da çıkıyor karşımıza. Dili oldukça akıcı ve sürükleyici. Kapı okurun içindeki kapıları da yokluyor. Karakter derinliği yüksek romanları seven ve psikolojik çözümlemelere merak duyan okurlar için Kapı güçlü bir seçim. Kapıyı açmaya hazırsanız, keyifli okumalar dilerim
Magda Szabo ya of. Nasıl bir yetenektir bu! Nasıl bu kadar iz bırakan karakterler yaratabildin. Unutabilecekmiyim acaba diye düşünüyorum bu vakur, güçlü, hüzünlü kadını. Kapı,yalnızca bir hizmetçiyle bir yazarın hikayesini anlatmıyor. Sadakat, güven, utanç ve suçluluk duygusu gibi temaları etkileyici bir anlatımla anlatıyor. Bir kapının ardındaki sır kadar, insan ruhunun kapalı bölmelerine de açılıyor. Okurken, insanın yüklerini ve başkalarına karşı taşıdığı sorumlulukları düşünüyorsun. Özellikle son bölümleri insanın içine işliyor resmen. Bu kitap bir vicdan hikayesi. Birini sevmek yeterli midir? Yoksa o sevgiyi eyleme dökmek gerekir mi? Kapı, otobiyografik unsurlarda taşırken bir iç hesaplaşma olarak da çıkıyor karşımıza. Dili oldukça akıcı ve sürükleyici. Kapı okurun içindeki kapıları da yokluyor. Karakter derinliği yüksek romanları seven ve psikolojik çözümlemelere merak duyan okurlar için Kapı güçlü bir seçim. Kapıyı açmaya hazırsanız, keyifli okumalar dilerim
Puan vermedi·239 syf.·
2025 16. kitabı
DİPÇE :
"Kapı" Magda Szabó’nun dilimize çevrilen eserleri arasında zirvede yerini alıyor. Öz yaşam öyküsünden izler taşıyan bu roman, yazar Magda ile ev yardımcısı Emerenc arasında kurulan ilişki üzerinden modern insanın en büyük yanılgısına temas ediyor: Bilmenin, anlamakla aynı şey olduğunu sanmak yanılgısı.
Kitabın okura açtığı alanda ise akıl, bilgi ve niyet üçgeninde sınırlar genişledikçe genişliyor ve ifşalanan bir vicdan metnine dönüşüyor.
Szabó, entelektüel kimliğiyle düzenin, disiplinin ve kanıtlanabilir olanın tarafındadır. Emerenc ise kurallarla değil, hayatla yoğrulmuş bir bilgeliği temsil eder. Okuma yazmaya, siyasete, entelektüel söylemlere mesafesi cehaletten değil; deneyimin süzgecinden geçerek edinilmiş bir sezgiden kaynaklanır. Bu yüzden Emerenc’in dünyasında ülke için anlam taşıyan “siyaset”, “ilerleme” ya da “aydınlanma” kelimelerine beklenilen anlam yüklenmez.. O, ideolojilere değil, hayatta kalmış olmanın bilgisine güvenir.Bu nedenle roman boyunca kahraman yazar, Emerenc’in karşısında kendini sürekli yetersiz, eksik ve güçsüz hisseder. Çünkü Emerenc’in bilgeliği öğrenilmiş değildir; yaşanmıştır. İyiliği ahlaki kurallardan değil, içgüdüden gelir. Szabó’nun iyiliği ise öğrenilmiş, disipline edilmiş ve çoğu zaman gecikmiştir. İşte bu gecikme, romanın en büyük suçluluk alanını oluşturur.
Kapı kavramı sembolize edilmeye oldukça elverişli bir kavram. Okur elbette burada fiziksel bir sınırdan bahsedilmediğinin farkındadır. Buna karşın Szabó’ somut haliyle de Kapı'yı romanın taşıyıcısı yapacak bir üsluba güce sahip olduğunu hissettirir. Emerenc’in kilitlediği kapıya dönersek mahremiyetin, travmanın, bastırılmış tarihin ve yaşlılığın kapısı capcanlı bir dil olarak varlığını sürdürür. Esasen Kapı'nın en güçlü cümlesi modern dünyanın sezgiye, vicdana ve
Hep Açık..
Puan vermedi·259 syf.·
2019 16. kitabı
Bugün bir kitap daha bitirdim . Bana hayatımda açtığım, kapattığım, içeri giremediğim , girmek istemediğim tüm kapılarını anlatan bir kitap. Bir kitapta bir kez daha bu kadar üzüleceğimi düşünmemiştim uzun zaman sonra. Benim çektiklerime benzemiyor elbet. Ben kapılarımı çok düşünmemiş , hiç sorgulamamıştım hatta . Bir arkadaşım yazmıştı bir vakitler anı defterime. Nedense aklıma geliverdi bir anda.
“Herkese kapını açıyor, her açılan kapının davetini kabul ediyorsan , hayatında bir sıkıntı var demektir.’’
Size bunları anlatıp boş yere vaktinizi almayacağım. Evet bugün bir kitap daha bitirdim , üzülmemek, etkilenmemek için elimden geleni yaptım ama üzüldüm. Çünkü insan üzülüyor. Yıllara, tüm yaşanmışlıklara inat okuduğu bir kitaptan etkilenip yumruk yemişe dönebiliyor. Kendinin bu kadar öngörülü olabileceğine şaşırıyor, içinden "he ya evet çoğu yaşanmışlıklar aynı " deyip sonra gülmeye devam edebiliyorsa da.
Bir ara ; 
İpek Demirer
#26147259 yazısına takıldığımı hatırlıyorum. Öylesine etkilendim ki Mardin gezimde günlerce bahsedilen kapıyı, kapı kapı dolaşarak buldum ve delirircesine mutlu oldum da hemen İpek Demirer ı telefonla arayarak müjdeli bir haber verircesine nedenini buldum yazdığın yazının diyerek sevincimi paylaştım.
Yıllarım kaç kapı aralıklarında geçti ki?
Kaç eşiğinde beklediğim kapılar? Ne girebildiğim ne de çıkabildiğim.
Çocukluğumun geçtiği yuvanın hakikatten ev değil de tam bir yuva idi. Dede, nine, amca, hala , enişte, yenge ve kuzenlerle dopdulu , kimsenin kimseye kapılarını kapatmadığı, açık tutulan tüm kapıların sahiplerinin yüreklerinin de her daim açık olduğu odaların bulunduğu yuva.
Bu kadar kalabalık bir evden ayrılıp iki kişilik bir hayata merhaba
İpek Demirer
#26147259 yazısına takıldığımı hatırlıyorum. Öylesine etkilendim ki Mardin gezimde günlerce bahsedilen kapıyı, kapı kapı dolaşarak buldum ve delirircesine mutlu oldum da hemen İpek Demirer ı telefonla arayarak müjdeli bir haber verircesine nedenini buldum yazdığın yazının diyerek sevincimi paylaştım.
Yıllarım kaç kapı aralıklarında geçti ki?
Kaç eşiğinde beklediğim kapılar? Ne girebildiğim ne de çıkabildiğim.
Çocukluğumun geçtiği yuvanın hakikatten ev değil de tam bir yuva idi. Dede, nine, amca, hala , enişte, yenge ve kuzenlerle dopdulu , kimsenin kimseye kapılarını kapatmadığı, açık tutulan tüm kapıların sahiplerinin yüreklerinin de her daim açık olduğu odaların bulunduğu yuva.
Bu kadar kalabalık bir evden ayrılıp iki kişilik bir hayata merhabaMagda Szabo~Kapı
Puan vermedi·239 syf.·
2025 36. kitabı
Spoiler içerir..!
Romanındaki kapı metaforu, insan ruhunun gizemli sınırlarla çevrili ve korunaklı yanlarını anlatıyor. Kapı sadece bir engel değil aynı zamanda koruma, gizlilik, güç ve öfke sembolü. Bu metafor kitabın en güçlü yanı ve insanın iç dünyasındaki karmaşayı gözler önüne seren çok güzel bir simge.
Kitap ilk başta bir yazarla hizmetçisi arasında geçen garip ve inişli çıkışlı bir dostluk hikayesi gibi görünüyor. Ama bu sadece buz dağının görünen yüzü. Derine indikçe insanın başkaları için ne ifade ettiğini, iyilik dediğimiz şeyin ardındaki kibri, sevmenin kendine has acımasızlığını ve en çok da başkasının sınırlarına (duygusal, fiziksel, ruhsal) nasıl hoyratça yaklaştığımızı görüyoruz.
Kitapta Emerence bir semboldür. Yaşayan bir yalnızlık, bir direniş biçimi... Kapısını kimseye açmaz. Çünkü herkesin kapısını açmaya alıştığı bir dünyada o "açmamayı" seçerek ayakta kalmıştır. O yaşadığı her kaybı her ihaneti her savaşı bu kapının arkasına saklamıştır. İnsanlara yardım eder ama onlara katlanamaz.
Magda karakterinin "iyilik" adına yaptığı şey yani Emerence'in kapısını açtırması aslında bir işgal eylemidir. O an roman sadece bir anlatı olmaktan çıkıp insani bir trajediye dönüşüyor. Çünkü ne kadar iyi niyetli olursak olalım bir başkasının sınırlarını bizim belirlememiz onların insanlık onuruna karşı bir tehdittir. Kimin neye ihtiyaç duyduğunu bilemeyiz. Emerence'in kapısını açmak onun mahremiyetini değil, kimliğini yok etmek demekti. Suç bazen kötü niyetle değil fazla sahiplenmeyle, fazla inanmakla, fazla sevmekle de işlenebilir. Ve insan en çok iyilik yaptığına inandığı kişiyi yaraladığında yıkılır.
Bu yüzden Kapı bir ilişkinin hikâyesi değil bir çöküşün bir vicdanın ve bir kadının hikâyesidir. Emerence, anlatıcının hayatına girdiği gibi çıkmaz iz bırakır.
Herkesin Yaşanmışlıkları Bir Kapının Arkasında Gizlidir
Romanı okurken ister istemez aklıma yazardan ilk okuduğum kitap olan İza’nın Şarkısı geldi. Geleneksel yaşam anlayışı ile modern bireysel kimlik arasındaki çatışma beni çok etkilemişti ve bu tema burada da hissediliyordu. Bu yüzden Kapı’ya başlarken bilinçli bir beklentiyle girdim ve ilk bölümler bu umudumu destekledi. Özellikle Viola’nın (köpek) hikâyeye girişi romana sıcaklık kattı ve karakterlere daha hızlı ısınmamı sağladı.
Ancak ilerleyen sayfalarda tempo belirgin şekilde yavaşladı. Tekrar eden iç monologlar, Magda’nın sürekli kendini sorgulaması ve suçluluk döngüsü zaman zaman okumayı zorlaştırdı. Hikâye akışı yerine psikolojik derinliğin ön planda olması, benim gibi olay örgüsüne de önem veren bir okur için yorucu olabiliyor. Buna rağmen metnin içinde gerçekten güçlü bir anlatı olduğunu hissettim ve bu duygu kitabı bırakmamı engelledi. Yavaş ilerlese de derinliği merak uyandırıyordu.
Romanın en etkileyici yönü kuşkusuz Emerenc karakteri. Katı, gururlu, gizemli ve yer yer uçlarda görünen yapısıyla unutulmaz bir figür. Yaşadıkları düşünüldüğünde davranışları daha anlamlı hale geliyor; bu yönüyle oldukça gerçekçi bir karakter. Zaman zaman, dışarıdan sert ama içeride kırılgan bir yapı taşıdığı için, bana yer yer 
Hayata Röveşata Çeken Adam ’daki Ove karakterini anımsattı; ancak Emerenc’in tonu çok daha trajik ve psikolojik olarak daha yoğun. Magda ile Emerenc arasındaki ilişki ise karmaşık ve zaman zaman yıpratıcı...
Kapı metaforu ise eserin merkezinde yer alıyor. İnsanların iç dünyasına açılmayan kapılar, güven, mahremiyet, sınıf farkı ve kırılganlık gibi temaları simgeliyor. Suçluluk, ihanet ve entelektüel mesafe de hikâyenin arka planında sürekli hissediliyor. Macar tarihi ve 20. yüzyıl travmalarının atmosferi de romana ayrı bir katman kazandırıyor.
Genel olarak fikrini ve
Hayata Röveşata Çeken Adam ’daki Ove karakterini anımsattı; ancak Emerenc’in tonu çok daha trajik ve psikolojik olarak daha yoğun. Magda ile Emerenc arasındaki ilişki ise karmaşık ve zaman zaman yıpratıcı...
Kapı metaforu ise eserin merkezinde yer alıyor. İnsanların iç dünyasına açılmayan kapılar, güven, mahremiyet, sınıf farkı ve kırılganlık gibi temaları simgeliyor. Suçluluk, ihanet ve entelektüel mesafe de hikâyenin arka planında sürekli hissediliyor. Macar tarihi ve 20. yüzyıl travmalarının atmosferi de romana ayrı bir katman kazandırıyor.
Genel olarak fikrini ve
Kapı;
dört harfli bu sözcük ne çok şey ifade eder hayatımızda...
Açılan bir kapı hayatımızın dönüm noktasıdır bazen, sevincimizdir, mutluluğumuzdur...Umudumuzdur belki de...Kapanan kapılar hayalkırıklığıdır, hüznümüzdür... Gözyaşlarımızın kaynağıdır...
Bazen kapandığı için üzüldüğümüz kapılar yenilerinin açılması için bir başlangıçtır...
İnsanlarla aramızdaki mesafedir kapı; hududumuzdur, mahremimizdir.
Kimi coşkuyla açılır, kimi öfkemizin belirtisidir çarparak kapanması... Yaşam döngümüzü belirleyen hangi kapılardan geçtik, geçeceğiz ya da geçmek isteyeceğiz. Belki sevdiklerimizle, belki de yapayalnız...
Magda Szabò, yazdıklarıyla usul usul sizi içine çekiyor bir sürü duyguyla başbaşa bırakıyor.
Kapı, İza'nın Şarkısı'ndan sonra okuduğum ikinci eseri yazarın. Bir yazarın kendisine ev işlerinde yardımcı olacak yaşlıca bir hizmetçiyi hayatına sokmasıyla başlıyor Kapı'nın ve okuyucunun serüveni... Hayvanların ve insanların dilinden iyi anlayan her konuda bilgi sahibi olan Emerenc'in hayata bakışı, dominantlığı, geçmisindeki gizemler, sosyalliği ve bilinmeyen sırları...
Magda Szabò'ya Fransa'nın en büyük ödüllerinden biri olan Femina'yı kazandıran bir başyapıt.
İnsan ilişkilerine ve insan oluşumuza dair birçok soruyla karşı karşıya kaldığınız, bakış açılarınızı değiştiren etkileyici bir serüven...
Ne bir sırrı ne de bir kapısı var ama olur da bir gün onun da böyle bir kapısı olursa ona o kapıyı açtıracak bir denizkızı şarkısı yok. (Sayfa/238)
Hangi kapıdan geçerseniz geçin, umudunuz şarkınız, hayalleriniz hep yanınızda olsun...
Sevgiyle ❤
KapıEdebiyat & Roman
Kapının ardında ne olduğunu hiç kimse bilmiyordu.Emerenc hastalara yemek pişiriyor, düzenli olarak aç ve susuz hayvanları besliyor, komşularının kapılarının önünü süpürüyor, bahçesinde sofralar kuruyor ancak evinin kapısından içeriye kimseyi kabul etmiyordu ta ki kitabın yazarı ile bağ kurana dek.Ona duyduğu güvenin bir gün yok olacağını şu sözlerle ön görmüştü.”Polett’i hiç sevmediğimi mi düşünüyorsunuz?Her şeyden usanması ve hayata veda etmek istemesi umrumda değil miydi sanıyorsunuz?Ne var ki sevmeyi bilen öldürmeyi de bilmeli.”
Kapı, bir kadın yazar ve ona ev işleri için yardımcı olan yaşlı hizmetçisi Emerenc ile kurdukları bağı anlatıyor.İki kadın karakterin çok güçlü olduğunu söyleyebilirim ancak iletişimlerinde Emerencin patronunu sık sık katolik inancı ve dünya görüşünden dolayı alaya aldığını görüyoruz.Emerenc tanrı inancı ve tanrıyı temsil eden kurumlara karşı yaşadığı trajik deneyimler neticesinde öfkelidir ve yazarla bu meselelerde çatışmaktadır.
Madga Szabo oto biyografik unsurlar içeren bu romanda ,içimde kapının ardındakine dair muazzam bir merak uyandırdı.Bu iç hesaplaşmaya tanık olmak, Szabo’nun diğer kitaplarını okumam konusunda ilham oldu.
insan olunur mu yoksa doğulur mu?Edebiyat
Szabo’nun okuduğum ilk kitabı.
Duru bir anlatımla, sıkmadan, deyim yerindeyse ‘bir çırpıda’ okunabilen kitaplar sınıfından. Otobiyografik bir çatı altında şekillenen olay örgüsünde, Balkan kültürü ve Macar tarihine tanıklık ediyorsunuz Kapı’da; birbirine zıt iki kadın karakterin kesişen ve birleşen yaşam öyküsü anlatılırken.
Aslında edebiyatın da tarihin de en eski türküsüdür sınıflı toplum ve sınıfsal ayrılıkların insana kazandırdığı ölçü.
Elimizde bir türlü dengeleyemediğimiz bir terazi; bir kefede çalışan üretenler, diğer kefede bunun edebiyatıyla geçinenler. İşte bu iki kadından biri aydın diğeri de hayatta hep tek başına ayakta kalmayı başarmış bir işçi. Bu zıtlığın çarpışmasından tatlı bir kan sızıyor. Savaşlar,insan dramları ve varlık sorunu yani var olabilmek...
Kim ne derse desin, insanoğlu kollektif bir yaşamı beceremedi ve sonuç çıkar ilişkisine dayalı bir sistem oldu ve tüm ideolojiler az veya çok onun değirmenine su taşıdı.
Tanrı ile ilişkisinde bile insan, ‘ödül-ceza’ya dayalı bir eksende varlığını öte dünya vaatlerine değişirken gözünü bile kırpmadı. Gelinen noktada, mutlu azınlık ve şükürle doyan çoğunluk arasında uçurum giderek açıldı. Şimdi artık elimizdeki teraziyi bir yana koyduk ve güçlülerden aç kalmamak adına yoksulluk dileniyoruz. M. Menteş’in dediği gibi; “maaşımız ancak yoksulluğumuzu sürdürmeye yetiyor.”
Mal da yalan mülk de yalan var biraz da sen oyalan diyen insanoğlu, bakmış ki yaşamaktan daha kolay ölebiliyor; sonra da ‘yokluk’ üzerine yormuş kafayı hiçlik ya da...
Bu kısır döngü içinde boğuşurken insanlar karşı karşıya gelir ve hayatlar bir noktada çakıştığında hikaye doğar işte. Zıt karakterlerin buluşmasından doğan güzel hikayeler sürdürür anlamı. Bunu size aydınlar anlatırlar, iki kutup arasında nerede durdukları belli olmayan
Reklam
Yazar Hakkında
Magda SzaboYazar · 9 kitap
Magda Szabo 1917 Debrecen doğumludur. Macaristan'ın önde gelen yazarlarındandır. Latin ve Macar edebiyatı eğitiminin ardından öğretmenlik yaptı ve kültür bakanlığında çalıştı. Yazmaya şiirle başladı. 1949'da Baumgarten ödülüne layık görüldüyse de ödül verildiği gün, politik nedenlerden geri alındı. Aynı yıl bakanlıktaki işinden kovuldu. 1949-1958 yılları arasında sakıncalı yazar olarak bir ilkokulda öğretmenlik yapmaya zorlandı. 1958'de yayınlanan ve büyük başarı kazanan ilk romanı Fresco'yla bu zorunlu sessizliği kırdı. Bu tarihten sonra ulusal ve uluslararası ün kazandı, ödüller birbirini kovalamaya başladı.
Yapıtları otuzdan fazla dile çevrilmiş olan yazarın Yavru Ceylan adlı romanı 1972'de E yayınlarınca yayınlanmıştır.
