Çocukken sevgiyle topladığımız o kır çiçekleri, hayallerimizi süsler, evimizi renklendirirdi.
Ben hâlâ onları aynı umutla toplamaya devam ediyorum. Çünkü her birinde çocukluğumun masumiyeti, şimdinin ışığı ve zamanın ruhu saklı. Kır çiçekleri solsa da, içimde büyüttüğüm o köklü manalar hep taze kalıyor.
Gökten öyle çok çiçek yağdı ki, sabahleyin sokaklar kalın halılar döşenmiş gibi oldu ve cenaze alayının geçebilmesi için çiçekleri küreyip atmak zorunda kaldılar.
Hayatta beni en çok yoran ve üzen şeylerden biri, bir şeylerin bitsin diye zamanı tüketmek. “Ders bitsin, okul bitsin, şu iş bitsin; bugün geçsin, şu hafta geçsin, bu ay geçsin, bu kış geçsin” diye diye anları ertelemek…