Cihan Ay
@Cihanayofficial
Kadrajımdan yansıyanlar - Kalemimden dökülenler
"Göğün derinliklerine uzun süre gözünü ayırmadan baktığında, düşüncelerle ruh, yalnızlığın bilincinde birleşirler nedense. Kendini çaresizce yalnız hissetmeye başlarsın, daha önce yakın ve kendine ait saydığın her şey sonsuz biçimde uzak ve değersiz olur. Binlerce yıldır gökyüzünden bakan yıldızlar, insanın kısacık yaşamını umursamayan anlaşılmaz gökyüzü ve sis, onlarla göz göze kaldığın ve anlamlarını kavramaya çalıştığında suskunluklarıyla ruhunu ezerler; her birimizi mezarda bekleyen yalnızlığa aklımız takılır ve yaşamın içyüzü, özü umutsuz ve korkunç görünür..."
Reklam
Büyümek nedir?
İnsan en çok ne zaman büyür? İlk büyük başarısında mı, yoksa kimsenin görmediği o ilk büyük yenilgisini sessizce kabullendiğinde mi? Galiba büyümek; gürültüyle haykırmak değil, içindeki fırtınaları sakin bir tebessümle maskelemeyi öğrenmekmiş.
Peki ya sizin hikayenizde durum nasıl? Eğer çocukluğunuzdaki halinizle bugün bir bankta yan yana otursaydınız; o çocuk sizinle gurur mu duyardı, yoksa gözlerinizin içine bakıp 'Ne ara bu kadar yoruldun?' diye mi sorardı?
Sizce büyümenin en ağır bedeli nedir? Yorumlarda dertleşelim. 👇
En derin yalnızlık, odada tek başına olmak değil; seni anladığını iddia eden bir kalabalığın içinde sessiz kalmaktır.
Hiç, gürültüyle gülen bir kalabalığın içindeyken birdenbire 'benim burada ne işim var?' diye sarsıldığın o boşluk anını yaşadın mı?"
Reklam