Dünyanın gürültüsü kıyılarımdan çekilince, geriye ruhun o dokunulmamış ana maddesi kaldı. Anladım ki yalnızlık, bir terk edilmişlik değil; insanın kendi yankısında şifa bulmasıymış. Sen mahzun bir yalnızlığa mahkûm olmadın, sadece 'başkası' olma zorunluluğundan azat edildin…