Cihan Ay
@Cihanayofficial
Kadrajımdan yansıyanlar - Kalemimden dökülenler
Geçmişin tozu
Bazen geçmişin tozu o kadar ağırlaşıyor ki, üzerime çöken o dilsiz yükle bugünün rüzgarına direnir hale geliyorum. Oysa biliyorum; dünün tortusunu bugünün o soğuk ama gerçek rüzgarıyla savurup atmazsam, geleceğin kapısını bırak görmeyi, yerini bile hayal edemeyeceğim.
Zaman sessizce yanımızdan akıp giderken biz hep o tozlu raflarda asılı kalıyoruz. Belki de artık her şeyi tutmaya çalışmaktan vazgeçip, canımızı yakan o rüzgara kendimizi bırakmanın vaktidir. Çünkü o tozlar savrulmadan, o eski anılar rüzgarda dağılmadan önümüzdeki puslu kapı asla aralanmayacak. Çehov’un bozkırındaki o uçsuz bucaksız sessizlik gibi; bazen insanın kendi içindeki o tozlu yolları rüzgara açması, ne gideceği yolu ne de geride bıraktıklarını düşünmesi gerekiyor. Yoruldum beklemekten; artık rüzgarın neyi götüreceğini izlemek, neyin kalacağına bakmaktan daha huzurlu geliyor.
Bazı kitaplar vardır, bitirmek için değil, içinde yaşamak için okunur. Çehov’un Bozkır’ı tam olarak öyle. Olay örgüsü peşinde koşarken değil, doğanın sesini dinlerken buluyorsunuz kendinizi. Bozkırın o uçsuz bucaksız yalnızlığı, insanın içindeki bir yerlere dokunuyor.
Yazarın yerinde olsaydınız…
Sonu sizi en çok hayal kırıklığına uğratan kitap hangisiydi? Siz olsanız nasıl bitirirdiniz?
Kendi hikayende başrolü başkalarına açıklama yaparak harcama; bırak kim, seni nasıl bilmek istiyorsa öyle bilsin.
Cihan Ay
, bir kitap okuduPuan vermedi·128 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 28 Şubat 2026 13:57
·2026 2. kitabı
