İçimde bir yerlerde, ne zamanı geri sarabiliyorum ne de gidenleri. Bazı boşluklar öylece kalıyor; ne bir anı tekrar yaşıyor, ne de o güzel insanlar bir daha kapıdan içeri giriyor. Zaman geçiyor ve geriye dönüp baktığımda anlıyorum: Hayatın en keskin virajı, bir daha asla yaşanamayacak o anlar ve bir daha asla sarılamayacak o güzel insanlarmış.
Her şeyin bir ikamesi bulunur diyorlar ama yalan. Bazı anların tekrarı yok, bazı insanların da yeri hep bomboş. Giden zamanla birlikte, içimizden bir şeyler de ebediyen eksiliyor…