Kimi kendi bedeniyle dans ediyor kimi
herhangi biriyle . Kimi kirpiklerine
varana kadar vücudunu özgür bırakıyor
müziğin ritmine kimi hala hayatta .
Ben mi ? Masanın üzerine atılmış
bir yığın dağınık kağıdım ben , havada
uçuşan toz zerreleriyim ben , sıcacık
bir evde kapının dışarda kalan
yuzuyum .
Gün geceye varırken . . . bir kadın
ıslak yüzünü yastığa koyarken , bir
çocuk hala Tanrı'ya inanırken , bir
adam bir öpüşün kesiğinde gezinirken ,
bir köpek şehrin sessiz sokaklarını
parmak uçlarında gezerken , bir ağaç
henüz yeni yeni uyanırken ... günün en
güzel saatleri bunlar .