Sevgi, zamandan ve mekandan arınmış safiyane yere düşerse bu, sevginin suçu değil, insanın suçudur. Çünkü sevgi sınırsızdır, insan sınırlı; sevgi kusursuzdur, insan sakar.
Elbet her şey değişimin bir parçasıydı; günün açılması, gecenin dürülmesi, baharın müjdesi, güzün izah edilemeyen hüznü, hepsi ama hepsi bir değişimdi, sancıydı; ruhun dönüşümü ve inkişafıydı. Sabahın ilk ışıkları yeni bir heyecan demekti, yeni bir hayat, yeni keşifler demekti.
Sabahlarımın açan çiçeği, günümün ışığı, gecemin aydınlığı, sen güzel değilsen güzel kim? Eğer sen değilsen güzel, ezelden beri gelen bütün güzellikler nakıs kalır. Sen güzellerin en güzelisin, düşlerin biriciği...