Çılga Kaplan
@Cilga
Şu anda okuduğu kitaplar
"İnsan," diyordu, "bunca kötülüğe rağmen hayatı nasıl sever? Sevgi başlı başına insiyaki dürtülerin, Yaradan'ın doğuştan verdiği vasıfların kaçınılmaz bir sonucu muydu yoksa?"
Ona öyle geliyordu ki ancak bir hikayesi olursa var olurdu bu dünyada.
"Hayat bu işte!" dedi belirgin sesle. Gözlerini kapatıp yeşile, tabiata, bir yükselip bir alçalan kuş seslerine kulak verdi bir süre. Her şeyin sorumlusu insandı işte! Burada herşey olanca güzelliğiyle akıyordu. Müdahale yoktu ve herşey hürdü.
Geriye dönüp bakıldığında sayısız vakalara, ibretlik, yaşanmış hikayelerle dolu koca bir arşivdi dünya.
İnsanoğlu hayatında kimlerle, nelerle karşılaşmıyordu ki? Hayat o masum görünen rolünü çok iyi oynuyor, ardında gizlediği o zalim yüzüyle en okkalı tokadını aşkediyordu. Bazen şükür sebebi diye baktığımız, bizi bir anda uçurumun eşiğinden isyanın boşluğuna bırakıveriyordu.