"Rönesans sadece sanatın ve bilimin değil, aynı zamanda kötülüğün de estetik bir kılıfla normalleştiği bir dönemdi. Ludovico’nun trajik sonu, en büyük vahşetlerin bile gündelik hayatın bir parçası haline gelebileceğinin kanıtı gibi. Bugün biz de benzer bir 'zehirli iklimin' içindeyiz. Kabul edilemez olanı her gün duya duya kabullenmek, trajediyi sıradanlaştırmak aslında en büyük toplumsal intiharımız. Tarih tekerrür ediyor; sadece yöntemi değişiyor. Kötülük artık gizli saklı değil, gözümüzün önünde ama biz bakıp görmemeyi çok iyi öğrendik."