Clausuris
@Clausuris
We are lonely souls with light inside our hearts.
24 Temmuz
70 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Umduğumu bulamadım (!)
Sonu beklediğim büyüklükte bitmedi, olay örgüsü çok ilgi çekici ve sürükleyiciydi. Fakat büyük bir beklentiye soktu beni. Aslında bitmeye az kaldığı sırada yavaşlamıştı, oradan anlamalıydım.:)
Reklam
Çok hoş, sürükleyici bir kitaptı. Bazen korktum çünkü ergen kız kitabı olmakla harika bir eser olmak arasında süzüldü gibi kitap. Güzel bir sonla bitti. Aradaki dokumaları harikaydı yazarın.
Kolay dağılanlara :))1000Kitap
Savaş ve Barış bildiğiniz üzere iki ciltlik dev bir tarih içeriyor. Benim gibi dikkatini toplamakta güçlük çeken arkadaşlar için manga versiyonu çok uygun. Tabi bu kitapla yalnızca konunun bir kısmına vakıf olabiliyorsunuz ama sizi heyecanlandırdığı için "büyük eser"i okumak için can atıyor olacaksınız. 1800 sayfa için artık dikkatim dağılır endişesi duymuyorum siz de benim gibiyseniz tavsiyem mangayla başlayamanız yönünde :)
Ahmet Örs, gastronominin geniş konu yelpazesinden faydalanarak yeme içme ile ilgili tabiri caizse her şeyi anlatmış, araştırmış, insanlar ile görüşüp bu görüşmeleri kitabında toplamış. Topraktan sofraya kadar yol alan bu serüveni her haliyle işlemiş. Konular, işin uzmanları tarafından incelenmiş, her konu için en ince ayrıntısına inme şansı yakalanmış durumda. Bazı bölümlerinde yemeğin pişirilme teknikleri işenmiş, bazı bölümlerinde organik gıda işlenmiş, bazısında yeme içmenin nasıl olması gerektiği ve nasıl olduğu işlenmiş... Kısacası gastronomi tam anlamıyla ele alınmış. Okuyucu tarafından her yerde bulamayacağı bilgiler açığa çıkarılmış dahası ince ayrıntısına kadar inilmiş. Bunun yanı sıra konu uzmanlarının kişisel yaşantısı doğrultusunda yaptıklarının işlerine nasıl yansıdığı kitapta mevcut. Yani ilham alınabilir bir biçimde kişilerin biyografi tadında, sohbet havasında bahsi geçiyor. Birde işi bilmeleri bir yana bu işin başlangıcında rol alanlar, ilk yapan kişiler söz konusu.
Kitaptaki konulardan ziyade, konuların öncüsü olan insanları sıralayalım. Onlar;
Gökçen Adar, Refik Aslan, Vedat Başaran, Yavuz Batur, Sinan Bilgin, Musa Dağdeviren, Atilla Dorsay, Sevim Gökyıldız, Beyti Güler, Nadir Güllü, Teoman Hünal, Ömer İsvan, Selim Kantarcı, Muhtar Katırcıoğlu, Keskin Keskinoğlu, İsmet Kolay, Taylan Kümeli, Harry Lenas, Gani Müjde, Semih Orcan, Mehmet Reis, Mustafa Seçkin, Osman Serim, John Sytmen, Hıncal Uluç, Artun Ünsal Mehmet Yalçın, Vefa Zat, Sedat Zincirkıran.
Yazar, ismi geçen herkesle ya mekanlarında buluşuyor ya da ismi bilinen bir restoran veya yiyecek içecek işletmesinde buluşuyor. Onlara sorduğu soruları gazeteci kimliği ile hazırlıyor, soruyor fakat arkadaşça sohbet havasında yürütmeyi de ihmal etmiyor. Onları sıkıştırmıyor, sorduğu soruları
Toprak AnaÇevre
Kitap genel hatlarıyla çok güzel bir amaca hizmet ediyor. Zaten kitabın amacı günümüzde oluşturulan bilinçsiz tüketimin insanlığa zararlarını azaltmak veya tamamen bitirmek ve bu yolda yapılabilecek davranışlardır. Günümüzde yiyecekler ile ilgili birçok sorunun “Terra madre” toplantıları, görüşmeleri ve düşüncesi ile çözülebileceğini vurguluyor.
Carlo Petrini bildiğimiz üzere Slow Food akımının da kurucusudur. Terra madre ile Slow food akımı kolayca entegre olabilecek iki düşüncedir. Yazar kitabı her iki olgunun da okuyucu tarafından öğrenilebilmesi için yazmış olabilir. Gayet başarılı olmuş. Konu ile ilgili yapılan çalışmalar ve projeler anlatılmış, genel hatlarıyla problemin ne olduğu ve nasıl çözüleceği üzerinde durulmuştur.
Problem Nedir?
Kırsal kesimdeki insanların yaptığı şekilde yeteri kadar ekip bundan faydalanmak, topraktan yararlanmanın en normal ve doğal yoludur. Bunun yanında hem üretimde hem tüketimde yapılabilecek israfı tamamen ortadan kaldırmakta bu insanların hep yaptığı doğal yollardan birisidir. Bu iş farklı değildir aksine binlerce yıldır yapılagelen köklü ve insanlar için doğal görülmesi en uygun olgudur. Fakat 19. Yüzyılda yükselen ve insanlığa yeni olabilecek pek çok şey göstermiş olan bir sistem var. Bu sistem yeni çıkmıştır, doğallıktan uzaktır ve insanlar adına normal görünmesi güçtür ama insanlar buna o kadar alıştı ki, yapılması son derece normal olarak görülmesi işten bile değil. Günümüzde ki çocuklar sütün fabrikada üretildiğini yumurtanın robotlar tarafından yapıldığına inanıyor. Bazı yetişkinlerin olduğunu söylemek belki yalan olmaz. İşte problem tam olarak budur. Öyle bir sisteme geçildi ki doğallıktan uzak, yemek yeme zevkinin tamamen bittiği bir sistem. Tabi bu sistem uzun vadede çok büyük bir tehlikeyi beraberinde
Reklam