mortuus est

göğsünün sızıntısını eliyle açıyor hafız sızıntı dediğime bakmayın bir anlık mutlulukların mütemadiyene dönüşme ümidi bu
Şiir
bir şiir yığın altında insanlar yeşerecek mi diye bakar dururlar gözyaşıyla demlenen topraktan sevda çiçeği açsın isterler güneşe sırtını dönmüş dağda
Şiir
resmini çiziyor önce şiir daha yeni yeni kurşunu yedi şakağım şu boşluğu nitelemek mi? kalsın, göğsümde ömür tortusu ve acı gölgesi oluyor içe bakışlarıma. en çok bildiğim yerden yazıyorum, yıkıntı mütemadiyen yıkıntı.
Şiir
"savaşta usta, aşkta acemi bir dünyada yaşıyoruz, sevgilim."
Şiir
gövdesine balta yemiş ağacın gölgesi elbette hüzün taşır
Şiir