Benim şimdi söyleyebileceğim,
şundan ibaret: Savaşı biz istemedik
ve biz başlamadık.
Benim idealim savaş kahramanı
olmak değildi, ben daha mütevazı
bir amaç seçmiştim: Bir öğretmen olmak
istiyordum. Candan istediğim şey öğret .
men olmaktı. Ama beyaz tebeşir
yerine, elime asker tüfeği almak
zorunda kaldım. Çocuklara bir
defa bile ders vermek nasip olmadı
bana.
Bir saat kadar sonra, vatan için
görevimi yapmak üzere buradan gideceğim. Bu gidişin dönüşü olmayacak.
Sağ olarak dönmeyeceğim. Halk adına,
zafer adına, insan için güzel olan
her şey adına gidiyorum.
Bu benim son mektubum, son sözlerimdir.
Beni anlamanı istiyorum. Benim fedakarlık duygum, hayat okulunda yoğrularak pekişti. Bu benim, öğretmenleri
olmak istediğim çocuklara da ilk ve son
dersim. Ben gönüllü olarak gidiyorum,
insanlara böyle büyük bir armağan sunabildiğim için de gururluyum.
Öğretmen Oğlun
Teğmen Maysalbek Suvankul