Zannediyorum ki herkes zamanının geçip gittiğini görmezden gelmeye çalışır; bazıları bunu çok şey yaparak, bir seneyi Kaliforniya'da, öbür seneyi Japonya'da geçirerek dener. Bir de benim yöntemim var; her günü ve her yılı tıpatıp aynı hale getirmek. Muhtemelen ikisi de işe yaramıyor.
Çocuğun bu metaneti orada bulunanların kalbini parçalıyordu. Zaten, bir felakete sükûn ve itidalle tahammül edenlerin manzarası, o felaket için ağlayıp çırpınanların manzarasından çok daha korkunç ve ezicidir.