Geçmişte yaşayan bir ben vardım. Başka da kimse yoktu. Hiçbir canlının ayak basmadığı o dehşet müzesinde tek başımaydım. Dehşet içinde... Çünkü ben de babam olmuştum! Bir Ahad olmuştum! Hatta ondan da beter.
Belki de bu yüzden sürekli beni eve çağırıyordu. Köfte karşılığı ağzımdan laf almak için. Ama benim annem yoktu ve köfteyi kendim de yapabiliyordum. Hem de iki yıldır...