Canan Bostan
@Cnnbstn
Mavi,deniz gökyüzü aşığı.
199 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Mark Twain ‘in 
Âdem ve Havva'nın Günlükleri ‘ni okurken son derece insani, sıcak ve hatta yer yer gülümseten bir metin karşıma çıktı.
Âdem’in, sürekli konuşan, her şeye isim veren Havva’ya duyduğu o hafif bıkkınlık; Havva’nın ise dünyayı keşfetme konusundaki bitmeyen merakı günümüz ikili ilişkilerinde de yakalanan tanıdık bir durum. Twain burada çok ince bir şey yapıyor: Kadın ve erkeğin birbirini anlamaya çalışırken yaşadığı o küçük çatışmaları, henüz hiçbir kuralın olmadığı bir zamana taşıyarak aslında değişmeyen bir doğayı gösteriyor.
Metin çok akıcı ve erişilebilir gözükürken, mizah ile hüzün arasındaki geçiş çok değerli ama bu dönüşüm biraz ani hissedilebiliyor.
Kitabın başında Âdem’in bahçeyi sahiplenişi, Havva’yı bir istilacı gibi görüşü; finalde ise Havva’nın mezarında söylediği “O neredeyse, Cennet orası idi” cümlesi bütün metni başka bir yere taşıyor. Burada anlatılan şey artık sadece bir başlangıç hikâyesi değil; birinin varlığının, en kusursuz bahçeden bile daha derin bir huzura ulaşabildiğinin göstergesi.
Havva’nın mezarında
Adem:O neredeyse,Cennet orası idi.
Kadınlar Ormanı, kurgu ama bana fazlasıyla gerçek geldi. Özellikle Latin Amerika’daki kadın cinayetleri, kaçırılmalar, kartel şiddeti var olan bir gerçek…Okurken bunun tek bir hikâye olmadığını, aslında bir sistemin içinde kadınların hayatta kalma çabasıydı.
Orman burada huzur ya da özgürlük hissi veren bir yer değil; hayatta kalabilmek için insanın kendini saklamak zorunda kaldığı bir yerdi.
Annelerin kızlarını korumak için onları bilinçli şekilde çirkinleştirmesi ve onlar adına çukurlar açması ise en çarpıcı yeri hikayenin bana göre.
Orman onlara hem bir mezar hem ana rahmi…
Dil sert ama şiirsel. Yer yer karakterlerin duygularında daha uzun kalmak istedim; Ama bunun bilinçli bir tercih olduğunu düşündüm, sanki özellikle bir mesafe bırakılmış.
Bu mesafe, yazarın bizi acıyla teselli etmesine izin vermiyor; aksine, bizi o gerçekle baş başa bırakıp çekiliyor. Çünkü bu sadece Ladydi’nin ya da Meksika’nın meselesi değil, hepimizin orta yerindeki o devasa boşluk.
Coğrafya neresi olursa olsun ortak kader değişmiyor. Dilerim tüm dünyada kadınlara, çocuklara, hayvanlara ve doğaya yapılan şiddet son bulur.