Kitapsever
@Cnscpl
Kitapsever,patisever
Mühendis
28 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Anthony Burgess’ın kült distopyası Otomatik Portakal, insanın en karanlık yönleriyle yüzleşmeye cesaret eden sarsıcı bir roman. Hikâye, genç çete lideri Alex’in ağzından anlatılır. Şiddeti bir eğlence biçimi olarak gören Alex, işlediği ağır bir suç sonrası yakalanır ve devletin deneysel bir “iyileştirme” yöntemine maruz kalır.
Ancak romanın asıl meselesi suç ya da ceza değildir. Burgess’in sorduğu temel soru şudur:
Bir insan kötülük yapma özgürlüğünü kaybederse gerçekten iyi sayılır mı?
Devletin uyguladığı “Ludovico Tekniği”, Alex’i şiddete karşı fiziksel olarak koşullandırır. Artık kötülük yapamaz — ama bunu kendi seçimiyle değil, zorunlulukla yapamaz. İşte burada özgür irade tartışması başlar. Burgess’e göre insanı insan yapan şey seçimdir; kötü olanı seçebilme ihtimali bile özgürlüğün parçasıdır.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri de yazarın yarattığı “Nadsat” adlı argo dil. Başta zorlayıcı olsa da zamanla atmosferi güçlendirir ve okuru rahatsız edici dünyanın içine çeker.
Otomatik Portakal kolay bir okuma değil. İçerdiği yoğun şiddet sahneleri rahatsız edici olabilir. Ancak tam da bu yüzden etkileyici. Kitap bittiğinde hikâyeden çok zihinde şu soru kalır:
Zorla iyi yapılan bir insan, gerçekten iyi midir?
Distopya ve felsefi sorgulamalar sevenler için unutulmaz bir eser.
Bazı kitaplar vardır, sayfalarını çevirdikçe sadece bir hikâyeyi değil, hayatın kendisini okuduğunuzu hissedersiniz. Yu Hua’nın Yaşamak romanı tam da böyle bir eser. Yaşamak, beni en çok “küçük şeylerin kıymeti” üzerine düşündürdü. Fugui’nin yaşadığı kayıplar, aslında bizim gündelik hayatımızda sıradan gördüğümüz şeylerin ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor. Hüzünlü bir kitap olmasına rağmen, sonunda size derin bir yaşam sevgisi bırakıyor. Kitabın en güçlü vurgusu, insanın tüm kayıplara rağmen “yaşama” direncidir. Fugui’nin hikâyesi, umudun en umutsuz koşullarda bile var olabileceğini gösterir.
Kapak görünüşünden çocuk kitabı gibi görünse de “Sineklerin Tanrısı”, insan doğasının karanlık yönlerini yüzümüze tokat gibi çarpan bir roman. Medeniyetin maskesi düştüğünde geriye ne kaldığını çarpıcı bir şekilde gösteriyor. Çocukların bir adada baş başa kalmasıyla başlayan hikâye, giderek bir insanlık sorgulamasına dönüşüyor. Masum görünen çocukların nasıl birer canavara dönüşebileceğini okudukça dehşetle izliyorsunuz. Güç, korku ve ahlak gibi kavramlar üzerinden çok güçlü bir toplumsal eleştiri sunuyor. Unutulmaz ve sarsıcı bir eser.
Celal Şengörle ilgili okuduğum ilk kitaptı adıyla da çok dikkat çeken “Senin Cahilliğin Benim Yaşamımı Etkiliyor", gündelik hayatımızda sıkça karşılaştığımız cehaletin bireysel değil, toplumsal bir sorun olduğunu çarpıcı bir şekilde ortaya koyuyor. Yazar, cehaletin sadece bilgi eksikliği değil, düşünme tembelliği ve sorgulama yoksunluğu olduğunu sade ama etkili bir dille anlatıyor. Kitap, okura sadece bir serzeniş değil, aynı zamanda bir farkındalık çağrısı sunuyor. Okurken çoğu yerde kendinizi sorguluyor, çevrenizdeki insanları ve toplumun gidişatını daha dikkatli gözlemlemeye başlıyorsunuz. Herkesin sorumluluğunu hatırlatan, kısa ama oldukça çarpıcı bir eser. Özellikle düşünmeye teşvik eden kitapları sevenler için kesinlikle tavsiye ederim.
Sanırım uzun bir süre kitabın etkisinde kalacağım.
Kitabı okurken aklıma şu söz geldi;
“Hangi çiçek, diğerini “sarı açtı” diye ayıplar?
Hangi kuş, “farklı ötünce” diğerine yasak koyar?
Derisinden, dilinden ötürü öldürülüyor insanlar.
Ah insanlar! Her şeyi bulup kendini bulamayanlar…”
Charles Bukowski
Charlie'nin tek istedigi kabul görmek, değerli görünmek ve sevilmekti düşük zeka seviyesindeykende bu olmadı 75 IQ'dan 185 IQ'ya çıktığında da olmadı. Çünkü temelinde ailesinden bile özellikle annesinden değer görmemiş, itilmiş ve sevilmemiş bir çocuktu.
Yer yer gözlerim doldu çok üzüldüm kitabın sonunu hiç öyle beklemiyordum sonu beni kahretti başladığı noktaya geri dönmesi ve kazandıklarını yavaş yavaş kaybetmesi ve bunun bilincinde olması beni daha da sarstı.
İnsanlar arasındaki kabul görmenin tek engeli zeka seviyesiymiş meğer.
Her köyün bir delisi var derler ve sürekli itilip kakılan yok sayılan koca koca insanları çocuk gibi gören ve değersizlestiren bir toplumun içinde hayata tutunmaya çalışan Charlie gibi niceleri var.....
Acınacak durumda olan ne Charlie nede diğerleri asıl toplumdan dışlayan yok sayan kişiler.
Sana kocaman ve sımsıkı sarılıyorum Charlie ve istediğin gibi Algernon'a da çiçekler bırakıyorum.
