ORTAÇAĞ CADISI
@Cogleee
GRİMOİRE
okuyor
57 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Okumaktan nefret ettiğim zamanlarda bir kitapla tanıştım. Bitirdikten sonra biriktirdiğim harçlıklarımla aldığım ilk kitaptı. Beni o kadar etkilemişti ki okurken o kadar eğlenmiştim ki tam bir Kristin Hannah hayranı olmuştum. Konuları basit gibi görünüp nasıl bu kadar güzel yazabilir diye sürekli düşünüyorum canım Hannah. Yetimhanede büyüyen lexi'nin bir gün şansı dönüyor ve annesinin teyzesi onunla yaşamak istiyor. Artık bir ailem var deyip o hayata adapte olmaya çalışıyor yeni bir ev yeni yüzler yeni bir okul. Okulun ilk gününde hem en yakın arkadaşını hem de hayatının aşkını buluyor ikizler Zach ve Mia. Bundan sonra her şey çok güzel olacak artık çok mutluyuz diye sevinirken kitabın yarısında bir trajedi yaşanıyor. Nasıl biteceğini o kadar çok merak etmiştim ki elimden bırakamamıştım ne olur alın okuyun.
Reklam
Ünlü fizikçi Sir Claude Avory önemli bi formül üretir ama ailesinin bu formülü çalacağını düşünür. Bir şeyleri ortaya çıkarmak için ünlü dedektif Hercule Poirot'yu evine davet eder. Sir Avory herkesi çağırıp bir yemek düzenlemiştir. Yemek sonrası kütüphanede ailesiyle beraber kahve içerken önceden tembihlediği uşağı kapıyı kitler çünkü aile fertlerinden birinin formülü çaldığını düşünür. Işıkların birazdan kapanacağını ve formülü kim çaldıysa masanın üzerine koymasını söyler. Işıklar açıldığında Sir Avory ölmüştür ve masanın üzerindeki zarf boştur. Hercule Poirot bir ceset ve çalınmış bir formülle karşılanır.
Bir ödev yapacaktınız altı üstü yani ödevden başka her şey yaşandı kızı çok egoist ve kibirli bulmuştum sürekli ben ben çok sıkıcı geldi. Erkek karaktere sürekli klişe deyip kendi burnundan kıl aldırmaması da çok sinir bozucuydu. Bu hareketlerine rağmen arkadaşlarının ondan uzaklaşmamalarını da saçma bulmuştum ama son sayfalara doğru her şeyi anladım. Bundan sonra ne söylesem spoiler olacak o yüzden genç kurgu sevenler alın okuyun.
“Sadece sizi eğlendiren şeyler,beni eğlendirmiyor.” Evet özetlemek gerekirse durum buydu. Tüm bu dünyadan, insanlardan ve beklentilerden hoşlanmıyordum. Hayatımı bir odanın içinde kitaplarla geçirsem kendimi daha iyi hissederdim ama bunun doğru olmadığını da biliyordum, bu yüzden deniyordum ve onlarla vakit geçiriyordum. İletişim kurup onları anlamaya çalışıyordum ama insan dediğimiz, o kadar da karmaşık bir varlık değildi ve beni asıl deli eden buydu, ben kocaman bir derinliği düşünürken olup biten çoğu şey öyle sığ geliyordu ki insanlar yüzünden sürekli hayal kırıklığına uğruyordum.
