“Ben senin gibi nefretin arkasına saklanmıyorum. Seni ayakta tutan nefret, değil mi? Sen kendine bir yol bulmuşsun ve bu yolda ilerliyorsun. Söylesene, sevgiden bahsediyorsun ama sen sevmek nedir gerçekten biliyor musun?”
“Sessizlik, eylemsiz bir kötülüktü. Bir insanın hatalarını yüzüne vurmak ne kadar acımasızlıksa, o hatalara ses çıkarmayıp göz yummak da o denli bir kötülüğü içinde barındırıyordu. Bir katilin vicdanını yavaş yavaş ele geçiren sessizlik, aslında bir cinayet çığlığının en tiz haliydi. Ve bu sessizlik bir tuha bulaştığında her şey susuyor, geriye sadece geçmişin kuru gürültüsü kalıyordu.”