Sen de geceye hayran kalanlardasın, değil mi? Seni sadece gecenin kabulleneceğini düşünüp güneşe çıkmaktan korkuyorsun. Çünkü güneşi seven çok olur ve bu yüzden onların sesi daha yüksektir. Sen dinginliği, yalnızlığı seviyorsun.
Geceyi seviyorum, çünkü insanların sahtelikleri olmuyor
aklımdaki karmaşık karanlığı gecenin ıssızlığıyla dengelemek güzel hissettiriyor. Kendimi tamamen kendime verebiliyorum, insanlarda aradığım huzuru kendimde buluyorum.
Ruhumun acımasızca hırpalandığı, yara aldığı yerlerden hiç iyileştirenim olmamıştı. En ufak acımı silip süpürecek kişi, her zaman o yarayı açan kişi olmayı tercih ederek beni yalnız bırakmıştı, kendi başlattığı savaşın içine beni sürüklemişti. Her defasında katledilerek yenildiğim savaştan bir türlü çekilemeden yenilmeye mahkûm edilmiştim. Yeni bir yara açılmaması için uğraş verirken eski yaraların kapanması için bir girişimde bulunamamış, onları ilk günkü gibi taze bırakmak zorunda kalmıştım. Her şeye deva gösterilen zaman, bir bu konuda işe yaramamıştı bahsedilenin aksine.