Gökyüzüyle yağmurun savaşı başladı.
Okyanusların kalbi göğe saklandı.
Bir yıldız onun için ruhunu parçaladı.
En büyük kayıp ve en büyük sevgiyle kuşandı.
Alevler ve ışık yol göstericisi.
Günahlar konseyinin veliahdı.
Suda doğdu ama ateşten kalbi.
Ayağa kaldıracak ruhları göklerin efendisi.
Gözlerini açarak soluk gri havaya baktı. Sanki her gün aynıydı onun için. Kalbinde can çekişen boşluk, renkleri yok etmiş gibiydi hayatından. Karamsarlık ve hüznü temsil eden soluk renkler kalmıştı yalnızca. Gözleri dahi kör olmuştu diğer renklere.
Hayat, Matruşka bebeklerine benzer. İçi açıldıkça küçülür. En başta sana muazzam büyük gelen şey sona geldiğinde bir bakmışsın ki ufacık kalmış. Gün gelecek bu aklındakiler de aynen öyle olacak. O yüzden hep derim, düşün ama fikir yürütme çünkü gün gelecek yalnızca kafanda devleştirdiğinle ve boşa zaman harcadığınla kalırsın.