Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü; hem akıl çağıydı, hem aptallık; hem inanç devriydi hem de kuşku; aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi; hem umut baharıydı; hem de umutsuzluk kışı; hem her şeyimiz vardı, hem hiçbir şeyimiz yoktu; hepimiz ya doğrudan cennete gidecektik ya da tam öteki yana.
Azgın suratlı, bereli adamlar, gözleri felfecr okuyan, camiden Allah'la yaman bir dövüşten çıkmışçasına, yüzlerinin olanca nurunu orada, içerde bırakmış çıkmış insanlar, mümin mi bunlar, bu öfkeden bastıkları yeri çatlatanlar, bunlar mı mümin?