İnsanın zaferin tadına varabilmesi için önce umutsuzluğu yaşamış olması gerekiyordu. Umutsuzluğu uzun zaman önce çıkarmıştı hayatından. Zaferlere de elveda demişti bu yüzden. Sadece devam etmişti yola.
"Ben hayatın ta kendisiyim, hayat ve dirilişim!" diyordu Tanrı. "Hepiniz bana döneceksiniz! diyordu Tanrı. "Bana inananlar ölse bile aslında onlar canlıdırlar. Kim bana inanır ve benim yolumda giderse hiçbir zaman ölmez!"