"Sanıyorlar ki çok kıymet veriyoruz diye içimiz hep çiçek hep bahar...
Sanıyorlar ki üzerine titredikçe çok güçlüyüz hiçbir şeyden korkmayız...
Oysa öyle olmadı hiç...
Çok sevdik biz, hem de çok...
Seviyoruz diye bahardı içimiz ama tomurcukken soldu çiçeklerimiz...
İnsanlar ! Diyerek başladı sözlerine. Değerli, kıymetli, sayın,muhterem,aziz gibi iltifatların gerek duymadan “insanlar!” ... dedi . Gerçek insan olmak , bütün bu sıfatların da Sahibi olmak ; İnsanlığın hakikatine ermek demekti çünkü.
Yeniden tarayabilecek miyim
Saçlarımı rüzgârla?
Menekşeler dikebilecek miyim yeniden bahçelere?
Ve pencerenin ardında duran
Gökyüzüne sardunyalar dizebilecek miyim?