"Normal insanlar iyi değil," diye düşündü yine, çünkü normalliğin bilinçli olsun olmasın duyarsızlık, aptallık, korkaklık hatta canilik gibi hepsi olumsuz çeşitli suç ortaklıkları yoluyla daima ağır bir bedeli oluyordu."
Sonra Marcello'ya dönerek her zamanki çaresiz ve imalı telaşıyla ekledi: "İnsan bazen sempatik olduğunu sanır, halbuki tam da bizden hoşlanmasını istediğimiz insanlar bize tahammül edemez."
Quadri "Kadın muhabbeti işte!" dercesine dalgın ve biraz huysuz bir şekilde başını salladıktan sonra, "Haklısınız hanımefendi, insanı hiçbir zaman hakikat ile ekmeği arasında seçim yapmak zorunda bırakmamak gerekir."
"Aksini söyleseniz şaşarım zaten," dedi profesör ona bakmadan, “sizin kuşağınız böyle düşünür. Katı olunmazsa güçlü olunamayacağını düşünürler ve kendilerini katı hissetmek için var olmayan günah keçileri yaratırlar."
"Ama Marcello, hepimiz masumduk... ben de masum değil miydim? Hepimiz şu veya bu şekilde masumiyetimizi kaybediyoruz. Normallik böyle işte."