Tek bildiğim daha mutlu bir insan olduğum çünkü tamamen donuk hayatım için yeni bir anlam buldum ;öyle bir anlam ki bu,yaşam sözcüğünden farklı başka bir sözcükle tanımlayamıyorum. Ait olduğum kesimin normlarını ve kalıplarını anlamsız bulduğum için ne kendimden ne de başkalarından utanıyorum.
Bir sabah aynada şakağıma düşen kır saçları gördüm ve gençliğimin bir başka dünyaya geçip gitmek istediğini hissettim. Ancak başkalarının gençlik olarak adlandırdıkları şey içimde çoktan yok olmuştu. Bu nedenle onunla vedalaşmak da belli bir acı yaratmadı çünkü kendi gençliğimi de yeterince sevmiyordum. İnatçı duygularım kendime karşı da sessizliğini koruyordu.