yüreğimdeki o yolunmuş gül dağınıklığını
aklıma vurmaya çalışalı çok günler geçti
anladım ki hayatım artık yeni güller doğuramamakta.
son sözümü söylemek ister gibi insanlara
intihara uyanıyorum her uyanışımda.
her şey beni saran bu dünyada bir yangının çıkmasıyla başladı.
kaçıracak bir şeylerim olup olmadığını düşündüm.
kitapların çoğunu okumuştum. ve ellerim
bütün şiirleri bir çırpıda yakmaya hazırdı.
yaktım mı onları bilmem, yoksa yakmış gibi mi oldum?
oldu ne olduysa.
Yaşamın gözlerine sunulan
bir bakışsızlıktı tüm hareketsizliğim
bir serinlik sessizliğinde biraz gök indi
biraz soluma hışırtısı
bazı sözler vardı şimdi unuttuğum
bazı unuttuklarım vardı hatırladıklarımdan
denemediklerimin kıyısında
söylemeliyim
ölü bile değilim.