Ben her ne kadar bilinç alanımın tek merkezi olsa da psişemin bütünüyle özdeşi değildir çünkü diğer karmaşalar arasında
bir karmaşadan ibarettir. Böylece Ben ile benliği ayırt ederim çünkü Ben bilincimin tek öznesi, benlik ise bütün psişemin öznesidir ve bu bilinçdışını da içerir.
"Benlikle olan bağımızı yeniden kurmak için herhalde sık sık kendimize gitmemiz gerekir çünkü yalnızca kötülüklerimizle değil, aynı zamanda erdemlerimizle çok sık parçalanır. Çünkü kötülükler gibi erdemler de dışarıda yaşamak ister. Oysa sürekli dış hayatta benliği unuturuz ve böylece en iyi çabalarımızda gizliden gizliye bencilleşiriz. Kendimizde boşladığımız eylemlerimizde gizliden gizliye başkalarına uyarız.
Kurtuluş gereksiniminin yarattığı üstesinden gelinmez duygunun
katlanılmaz kötülüğü gibi görünen şeyden kaçınmak için bence, insanın kurtuluş çalışmasına deyim yerindeyse düşünmeden tökezleyip düştüğünü söylemek en doğrusu ve en uygunu olacaktır. Kurtuluş çalışmasına atılan bu adım ne güzel ne de hoştur, kendini davetkar bir görünümle de ortaya koymaz. Bu şey kendi içinde o denli zor ve ızdıraplıdır ki insan kendini zenginliğini başkalarına da pay etmek isteyen aşırı varsıllardan değil, hastalardan biri olarak görmelidir.