T F
@Curiousof
323 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Ben çoğu zaman, unutmak, kendimden kaçmak için hatırlıyorum çocukluğumu. Kendimi hasta olmadan önceki gibi hissetmek için. Sağlıklı hissedeyim kendimi.
Bazan, durup dururken, dadımın yakınlarının hayatını düşündüğüm oluyordu da, bilmiyorum niçin, diğerlerinin hayatı ve mutluluğu bende sadece nefret uyandırıyordu. Çünkü biliyordum, benim hayatım yavaş yavaş ve acılı, susmuş sona ermiştir. O halde niçin o sağlıklı, iyi yiyen, iyi uyuyan, iyi çiftleşen ve benim dertlerimin zerresini hiçbir zaman duymayan ve yüzlerine her dakika ölümün kanatları değmeyen o ahmakların, o ayaktakımının hayatlarını düşüneyim?
Orada, o anda doğadan ve görünümler dünyasından koptum; edebiyat ırmağına bırakıyordum kendimi, birkaç kez mırıldandım: "Ölüm, ölüm, neredesin ?" — Bu yatıştırdı beni ve gözlerim kapandı.
Duymuştum: insan, gölgesini duvarda başsız görürse, hemen o yıl ölürmüş.
Suya düşmüş de çamaşırları değiştirilen bir kız vücudunun diri eti gibiydi kum.