Harun Tosuntaş
@Cyril
Mülahazalarımı, yargılarımı, herkesin de içinde bulunduğu maddi ve manevî yalnızlığımı sizinle paylaşmak niyetiyle kurduğum bir hesap.
Albert Camus hayatın monotonluğuna bağlanmış bir insanı anlatır bize.
İnsanların davranışlarından, konuşmalarından, varlıklarından sıkılmış olan kahramanımız Meursault, hiç bir şeye tahammül edemeyen bir kişidir. İnsanlar her ne diyorlarsa çabuk konuşmalarını yapıp gitsinler diye her söylediklerine yalın cevaplar veren biridir. Ama hayat böyle insanları sevmez işte. Kahramanımız hayatın tekdüzeliğinin verdiği o hazzın onu tuzağa düşürdüğünü ne yazık ki erkenden fark edemez.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Anılarımız bazen zihnimizde hasret dolu bir yürüyüşe çıkar. Geçmişe bıraktığımız izler gözümüzün önünde belirir. Bazen bir ses hatırlatır bize o anıyı, bazen bir fotoğraf. Dinlediğimiz bir müziğin o sevdiğimiz nakaratı kulağımızda yankılanırken geçmişe yelken açarız bazen...
Bazıları iyi anılardır. Özlem duyarız o yaşanmışlıklara. Tekrar isteriz o zamanı. Bazıları da unutmak isteğimiz anılardır. İstemeyiz onları ama ayrılmazlar bizden. Belki de bizi düşündükleri için ayrılmazlar. Onlar giderse neye hasret kalabiliriz ki...
"Gece, tıpkı sevgi dolu bir anne gibi elleriyle başımızı nazikçe kavrıyor ve gözyaşlarıyla ıslanmış yüzümüzü kendine doğru çevirip bize gülümsüyor. O konuşmasa bile, biz ne demek istediğini çok iyi anlıyoruz. Sıcak alnımızı onun göğsüne yaslıyoruz ve bütün dertlerimiz uçup gidiyor."
"Uzadıkça kısalan ömre huzur aşısı zerk et.
Her adım için on çuvallık külfet, Rabbi'm hayra lütfet."