"İnsan yaşadıklarını korktuğu için unutur ya da utandığı için. Hatırlayınca acı veriyor diye unutmaz, acı kendini unutturmaz çünkü. Terapilerde açığa çıkan travmalar aslında unutulmamıştır, hep aynı yerde, zihnin ortasında, hatta gözlerin önünde bir yerde duruyordur, sadece dile gelmemiştir. Gerçekten unutulmus, hafızanın kuyusundan söke söke çıkarılmış bir travma varsa, muhakkak benliği delik deşik edecek kadar büyük bir utancın ya da korkunun parçasıdır."
"... Ankara benim ilk göz ağrım. Halis Ankaralıyım ben. Hayatım bu şehirde geçti. Nereye baksam eski bir
anı canlanyor gözlerimde. Kiriyle, pasıyla, yüz kere yıkansa yine
beyazlaşmayan rengiyle burası benim memleketim."