tîn
@DEVRIMTIN
İzliyor, okuyor ve yazıyorum. Savrulmaktan kurtulamıyorum ama yaşamaya katlanmaya çabalıyorum. Ve buraya izlenimlerimi bırakıyorum.
256 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
70'lerine yaklaşmış bir kadın ve erkeğin ölüm, yas, yaşlılık ve yalnızlığın yaşandığı yaşamlarında bir sonbahar esintisi. Gece yalnız uyumanın ağırlığından kurtulmak için birlikte uyumaya karar veriyorlar.
Ne yazık ki insanlar, 70'e yaklaşsanız bile hakkınızda kötü şeyler konuşmaya ve ne yapmanız gerektiğini, yaşınıza uygun davranmazsanız cezalandıracağınızı söylemekten asla vazgeçmiyor.
Bir iki oturuşta bitebilecek akıcı ve sakin bir kitap.
Reklam
Örgüt propagandası sebebiyle iki yıldır dava sürecinde olan bir kitap olmasına hak verdim. Yazarın daha önce okuduğum iki kitabı sebebiyle anlatımı ve metinlerini seviyordum ama bu kitabı okuduktan sonra yazarla aramda büyük bir uçurum açıldı. Dağa çıkmayı cesaret olarak gösteren ve orada ölenlere şehit diyen bir karakter her ne kadar kurgu da olsa sürekli Türkiye topraklarında var olmayan bir ülkenin adının geçirilip durması benim kurgu deyip geçebileceğim bir durum değil.
Üzücü bir baba oğul hikayesi. Bir ailenin baba yüzünden aile olamayışına ağıt.
Silah taşıyan, giyimine dikkat etmeyen, çocuklarına ve eşine değer vermezken hastalarına ve alkole değer veren, annesini öldürmekle tehdit eden, doktor Jekyll karakteriyle bağdaştırılan bir adam. Bir doktor. Bir baba.
Bir çocuğun bakış açısından yazıldığı için acının büyüklüğü küçük bir yüreğin anlatımından okunuyor.
Kristof Okumalarıma Dair Genel Düşüncelerim
Kristof'un anlattıkları büyük acılar ve sancılar olmasına rağmen dili akıcı. Küçük metinlerinde dahi bu acıyı okura hissettiriyor. Yazdığı bütün karakterleri zihinsel ve davranışsal sorunlara sahip. Bunda kendisinin de yaşadığı savaş, yıkım ve sürgün yıllarının bir etkisi mutlaka vardır. Kendi yaşadığı acıları eylemlerine bozukluk olarak yansımasa da bunları yazmayı tercih etmiş olduğunu düşünüyorum. Zihinsel olarak sorunlu karakterleri yazıyor olsa da okurda karakterlere karşı acıma ve merhamet duygusu oluşuyor. Bu da Kristof'un kaleminin samimiyeti ve her karakterin yaşamdan kopup gelmesinin bir etkisi olduğunu düşünüyorum.
"Beni kim hatırlayacak?"
İlk ve son cümlesiyle insana çarpıyor, savuruyor roman.
Aşk, felsefe ve şiir düşkünlüğüyle saltanatta gözü olmayan ve 27 senedir sancakta duran Davud'un, Padişah'ın ölüm haberini almasıyla gerçekleştirdiklerini okuyoruz. Bir şüphe yolculuğuyla başlayan metin tam sakinleştiğinde sonu gürül gürül insana çarpıyor.
İktidar gücü hiç arzulamayan birinin eline geçince yapmam dediği felaketleri gözünü kırpmadan nasıl yaptığını akıcı ve yalın bir dille bir çırpıda anlatmış Yavuz Ekinci. 152 sayfayı bir ya da iki oturuşta bitirebiliyorsunuz. Kurgu örgülemesini de çok sevdim.
Bir cihanı yöneten padişahın oğlu Davud'un kalbini yönetemeyişi üzerine babasına dargın bir oğlun ağıt metni diyebilirim. Babasının ölüm haberini aldığında kendi gözleriyle ölüsünü görmeden, kalbinin sessizliğini dinlemeden öldüğüne inanmayarak bu ölüm senaryosunun babasının onu öldürmek için yaptığı bir oyun olduğu şüphesine kapılan Davud aslında sevgi görmeyen ve değersizleştirilen bir çocuğun çığlığını anlatıyor. Babası kardeşi Mustafa'ya gözü önünde, "Sultan sen olacaksın," derken hissettiği hayal kırıklığını payitahttan uzaklaşarak yirmi yedi yılını sancakta geçirmesi herkes tarafından sessiz, cılız, zayıf, zavallı ve bir ülkeyi yönetemeyecek kadar duygusal biri olarak görülüyor. Ama babası öldüğünde ve iktidar onun parmağında yakut bir yüzük olduğunda hissettiği kudretle herkesi eziyor; kardeşi Musa'yı ve şehzadesi İsa'ya acımıyor.
Kitabın başı bir şüphe kabusuyla başlıyor ve gerçekleşen bir kabus olarak bitiyor.
"Beni kim hatırlayacak?"
Hiç kimse.
Reklam