Zeliha Dağlı
@Dagli46
Ölüme bir adım yakın sana bir adım uzak
hababam sınıfı
Rıfat Ilgaz'la yapılan bir röportajda, nasıl bu kadar güldürdünüz diye sorduklarında. Cevabı şöyle idi; eskiden idamlar sabaha karşı yapılırmış. Belli bir süre sonra idam yaklaştığında tüm dükkanlar açılmaya ve esnaf satış yapmak için bağırıp, çağırmaya başlarmış. Bunun üzerine ailelerde o saatlerde sokağa çıkmaya başlarmış ve idam vakitleri panayır havasına bürünmüş. Sonuçta ölen bir adama bakarak gülen bir halk görüntüsü oluşmuş. Ben de çöken eğitim sistemi anlattım, hepmiz ölen bu sisteme bakarak güldük...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
-Siz bir subaysınız öyle mi? Ne zaman? Nerede?
-Umumî harpte, muhtelif cephelerinde bulundum.
-Kolunuzu nerde kaybettiniz?
-Çanakkale'de... Dedim.
-Ha,ha öyle ise siz mükemmel bir Kemalistsiniz.
-Bir kemalist mi? Evet. Fakat, Çanakkale'de harp ettiğim için değil, sade namuslu Türk olduğum için...
Rüştü'den gelen mektup
Önce bütün şairlere selam
Sonra şunu söylemek isterim
Ölüm hiç de güzel değil
Ne sabah var ne akşam.
Sokakların ellerinden öperim
Bana yaşamasını öğretmişlerdi
Dost olsun, düşman olsun
İnsanlara iyi günler dilerim.
Söyle sarı saçlı daktiloya
Ben yokum artık
Vefasız dostlara hatırlat
Kimseye kalmaz o dünya.
Nasıl unuturum güzeldi yaşamak
Fakat hakkı varmış Oktay'ın
"Hâtıralar da dal istiyor
Kuşlar gibi konacak."