"Korkumdan korkuyorum. Kendi kendimden özür diledim, burada olduğum için değil, öteden beri ıstırabımı bencilce yaşadığım için. Affetmek yerine hep intikam peşinde koştum. Daha güçlü olduğum için değil, aksine, oldum olası kendimi daha zayıf hissettiğimden. Başkalarını yaraladıkça kendimde daha da büyük yaralar açtım. Kendimi aşağılanmış hissetmek için başkalarını aşağılıyor,
kendi duygularım yüzünden tecavüze uğramış olmak için saldırıyordum.''
Bedenimin her gözeneğinde, her bir hücresinde yaşıyordum, asla doğmamış ve asla ölmemiştim. Üzüldüğüm anlar olmuştu, bazen zihnim karışmıştı, fakat benim üzerimde her şeyi anlayan ve ıstırabıma gülüp geçen büyük bir Ben
mevcuttu.