Her zorluğun üstesinden kendi başına gelebileceği yönündeki katı inancı, çocuklukta yok sayılan duygusal ihtiyaçları dengeleyen bir başa çıkma mekanizmasıydı. Onun durumundaki bir çocuk, kendisine ve tüm dünyaya karşı, kendi başına halledemeyeceği hiçbir ihtiyacı yokmuş gibi yaparak hayatta kalır. Bu alışkanlık daha sonra bir yaşam boyu sürdürülebilir.