Bebeğin olamam artık anne
Bugün bir yıl daha harcadım ömrümden
Uyurken izlediğim saçların ağarıyor
Ve ben artık hızlanarak sallanıyorum zamanın beşiğinde
Bir gün bahçedeki salıncağı son kez kurduk
Fark etmedim...
Büyüdüm mü bilmiyorum,
Ama çocuk da değilim artık;
Kötü taraflarını görmeye başladım insanların...
Önceleri şehirler, binalardı dev,
Şimdi ise insanlar devleşen
Upuzun dilleriyle zehirliyorlar birbirlerini
Kocaman elleriyle yıkıyorlar şehirleri
Birbirlerini deviriyorlar binalar gibi
Ve ben, yaş aldıkça ufalıyorum
Sınırlar büyüyor, gökyüzü uzaklaşıyor
Ve yolum... Durmadan uzuyor
Bıraktığım yerde de bulamıyorum kendimi üstelik
Ama biraz fazla
Ama biraz eksik...
Büyüdüm mü bilmiyorum anne,
Ama sen böyle yalın ayak yaşlılığa koşma;
Ben küçük kalayım...
Zaten karar veremiyorum,
Ben miyim büyüyen,