İnsanlar.. bazen tarif edilemeyecek kadar zor varlıklardır. Aslında şöyle dönüp baktığımızda tüm sorunların sebebi yine insanoğludur. Hatalar yapar, af dilemeyi bilmez. Kırar, özür dilemeyi bilmez. Bir şeyi yaptırır, teşekkür etmesini bilmez. Çoğu şeyi bilmez. Belki de işine gelmediğinden. Bir başka canı sorgusuzca yakar. Can yakar ama canının yanması ne demektir bilmez. Ne bir çığlık duyar kulağı ne de bir ağlayış görür gözü. Kaç yürek burkmuştur habersiz? Kaç yanı ağlatmıştır, nedensiz? İnsanoğlu nankör bir canlıdır, acımasızdır.. Bazen yüzde görülenler, kalpten geçenler değildir..
su
@su_kalkavan
·insan ne zaman elinde olana şükretmiştir ki? Hep daha fazlasını istememiş midir? Yada bir şeye heves etti; avucunun içine alınca ise canı sıkıldı kenara attı.. sahi biz insanlar neden şükretmeyi bilemiyoruz; neden birbirimizi bitiriyoruz. Nankör, zalimleşiyoruz..değer mi ki bu fani dünyada. Kalp kırmak Kabeyi yıkmak gibidir demiyor muyuz sürekli, peki o zaman bu rahatlıkla nasıl cüret edebiliyoruz… hiçbir mal, hiçbir kırgınlık, bir kalbin bedeli olmamalı.
Ama işte, bunu en çok da iş işten geçince anlıyoruz.
İnsanın en büyük imtihanı da bu belki: sahip olduklarının kıymetini zamanında bilebilmek, sevdiklerini incitmeden sevebilmek, şükürle kalabilmek.
Çünkü sonunda hepimiz bir şeyin farkına varıyoruz:
Bir kalbi kırmak kolay, ama onu tamir etmek… bazen bir ömür yetmiyor.
İnsan Nedir?Duygu ve Düşünce
İnsan, nankör bir canlıdır diye başlamak istiyorum sözlerime. Etten kemikten olmuş içine de düzinelerce duygu konmuş, doyumsuz bir varlıktır. Nankör dememin birçok sebebi var. Örnek verecek olsaydım eğer en basitinden ne kışa dayanabiliyoruz ne de yaza. Kış olunca yaz, yaz olunca kış olsun isteriz. Zora gelemiyoruz çünkü. Diğer bir örnek ise hepimiz iyiyken hiçbir sıkıntı yok, ne bir şükür ne bir dua. Ama nasıl da dara gelince dua etmesini biliyoruz? Ama bu yine iyi olana kadar devam ediyor, sonrası kısır bir döngü..
Bazen sevmek, yorgun düşmek,
Nefes almak zor gelse de inadına yaşamak.
Bazen hayat, bazen hüzün, bazen umut,
Bir sesle yeniden doğmak, bir yoklukta yanmak.
Sevgi bazen ağırdır, taşınır omuzda,
Ama yokluğun acısı, en derin yaradır.
Layık olmaya çalışırken kendini kaybetmek,
Ve bazen, uzakta olsa bile, kalpte saklamaktır sevmek.
İnsana yakışan
İnsana yakışan, insan olmanın gereği ve insana huzur verecek olan, karşılık beklemeden de başkaları için bir şeyler yapabilmektir.
