"İnsan en büyük hatayı zaman konusunda yapıyo. Zamanın sahibi sanıyo kendini. Nasılsa yaparım, daha zamanım var diyo her seferinde. Oysa zaman akıp gidiyo ellerinden."
S;264
Leyla ile Mecnun; Burak Aksak
Yüreğimdeki kabuğu kırdıktan sonra bir anda her şey benim olmuştu, kendimi bırakmanın, kendimi armağan etmenin sevinci içimde kabarıyordu. Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum: İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen, yükseklerden derinlere iniyor, derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu.
Ve birisinden gelecek herhangi bir sözcük, bir bakış beni kurtarana kadar beklemek, direnmek şeklindeki bu anlamsızca çılgınlığımla kendime nekadar eziyet edersem bu eziyetten bir okadar da haz alıyordum.
Bir çay vakti nefes alır gibi kısa bir kelimeler bütünü. Tam bir zwik klasiği giriş ağır ama sonuç çok net birçok alt başlıkla birlikte ana konunun etrafında kenetlenip merkez de de insanın olduğu kısa ama bir okadar ağır bir hikaye. Az ama bir okadarda fazla yanlızlık..