Caner
@Darkness76
Martin, tartışmayı burada bitirdiğinin işaretini vererek,
Ruth'a döndü. Sesinin tonunu düşürerek:
- Bugün yorgunluktan bitmiş durumdayım, dedi; tek istediğim
sevmek. Konuşmak değil.
Bay Morse:
- Ben ikna olmadım. Sosyalistler hep kandırmacalara başvurur.
Onlan ayırt etmenin yolu budur, dedi. Ama Martin
duymazdan geldi.
- Yine de seni iyi bir Cumhuriyetçiye çevireceğiz, dedi
Yargıç Blount.
Martin şaka yollu:
- O zamana kadar at sırtındaki despot gelir, diye yanıt verdi
ve Ruth'a döndü.
Ama Bay Morse tatmin olmamıştı. Fikirlerine saygı duymadığı
ve tabiatını anlayamadığı müstakbel damadının tembelliği
ve makul, meşru bir işe girmemekte ayak diremesi
hoşuna gitmiyordu. Bu yüzden lafı Herbert Spencer'a getirdi.
Yargıç Blount hemen ona katıldı ve filozofun adını duyar
duymaz onlara kulak kabartan Martin, Spencer aleyhinde
ağır ve kendini beğenmişçe bir karalamaya girişen Yargıç'ı
dinledi. Bay Morse arada bir, "işte oğlum, görüyorsun ya"
dercesine Martin'e bakıyordu. Dişlerinin arasından, "Geveze
kargalar" diye mırıldanan Martin, Ruth ve Arthur'la konuşmaya
devam etti.
Lakin uzun süren günün ve "hakiki pislik"te geçirdiği gecenin
etkisi altındaydı; üstelik, tramvayda okuduğu satırlardan
duyduğu öfke de henüz tazeydi.
Reklam
- Yani gelmeyeceksin?
Martin elbiselerine baktı.
- Gelemem.
Ruth'un mavi gözlerine hayal kınklığı ve kızgınlıktan yaşlar
yürüdü, ama bir şey söylemedi.
Martin neşeli bir sesle:
- Gelecek Şükran Yortusu'nda Delmonico'da yemek yiyeceğiz,
dedi, ya da Londra'da, Paris'te, istediğin herhangi bir
yerde. Biliyorum bunu.
Ruth onun sözünü kesti:
- Geçen gün gazetede okudum. Demiryolu Postası için
birkaç tayin yapılmış. Sen sınavda birinci olmamış mıydın?
Martin kendisine çağn geldiğini ama geri çevirdiğini kabul
etmek zorunda kaldı.
- Kendimden eminim ... Çok eminim, dedi, bir yıl sonra,
Demiryolu Postası'ndaki bir düzine adamdan daha fazla para
kazanıyor olacağım. Bekle de gör.
Sözleri bittiğinde:
- Ah, dedi Ruth.
Ayağa kalkıp eldivenlerini giydi.
- Gitmek zorundayım Martin. Arthur bekliyor.
Martin onu kollanna alıp öptü ama sevgilisi karşılık vermedi.
Bedeni gevşekti, Martin'i kucaklamadı ve öpüşünde
her zamanki istek yoktu.
Dış kapıdan döndüğünde, Ruth'un ona kızdığı kanısına
vardı. Ama niçin? Maria'nın ineklerini bannağa götürmeleri
kötü olmuştu. Bir talihsizlikti bu. Kimsenin suçu değildi.
Başka türlü davranması da mümkün değildi. Sonraki düşüncesi,
evet, Demiryolu Postası'na başvurmadığı için biraz suçlu
olduğuydu. "Wiki-Wiki"yi de beğenmemişti Ruth.
Ruth hızlı düşünürdü ve sevgilisine katılmadığında, onun
iddialarında kendisini haklı çıkaran bir çelişki buldu.
- Ama Martin, bu durumda, tüm kapılar senin söylediğin
kadar kapalı ise, onca büyük yazar nasıl ortaya çıktı?
Martin:
- imkansızı başardılar, dedi, öyle parlak, öyle muhteşem
eserler verdiler ki, onlara karşı duranlar yanıp küle döndü.
Bir mucize gerçekleştirerek, bine karşı bir veren bir bahsi
kazanarak ortaya çıktılar. Ortaya çıktılar, çünkü onlar Carlyle'ın
bahsettiği dövüşken canavarlardı. Benim yapmam gereken
de bu; imkansızı başarmak zorundayım.
- Ya başaramazsan? Beni de düşünmek zorundasın, Martin.
- Başaramazsam?
Bir an, Ruth'un dile getirdiği düşünce imkan dışıymış gibi
baktı ona Martin. Sonra gözleri zekice parlayarak:
- Başaramazsam editör olurum, sen de bir editörün kansı
olursun, dedi.
Ruth bu şaka karşısında kaşlarını çattı; kaşları böyle çatıkken
öyle sevimli ve çekici görünüyordu ki, Martin koluyla
sararak öptü onu.
Ruth, Martin'in kuvvetli kollarının cazibesinden kurtulmaya
çalışarak:
- Pekala, artık yeter, dedi, babam ve annemle konuştum.
- Bu koku ne? diye sordu Ruth.
- Maria'nın çamaşırlarından geliyor olmalı. Ben bu koku-
ya bayağı alıştım.
- Hayır, hayır; o değil. Başka bir şey. Bozuk bir şey gibi,
mide bulandıncı bir koku.
Martin, yanıt vermeden önce havayı kokladı.
- Başka bir koku almıyorum, sigara kokusu dışında.
- Evet, o. Dehşet verici. Niye bu kadar çok sigara içiyor-
sun Martin?
- Bilmiyorum. Tek bildiğim, yalnız olduğumda daha çok
sigara içtiğim. Öyle eski bir alışkanlık ki bu. Daha çocukken
alıştım sigaraya.
- Hiç de hoş bir alışkanlık değil, biliyorsun. Yeri göğü koku
almış, dedi Ruth.
- Ne kadar gü.zel konuşuyorsunuz, dedi Ruth şaşırmışçasına.
Martin onun kendisini incelediğini fark etti.
Bir anda kafası karıştı ve utandı, boynundan alnına kadar
kıpkırmızı oldu. Kekeleyerek:
- Konuşmayı öğrenmeye başladığımı umuyorum, dedi,
söylemek istediğim o kadar çok şey var ki. Ama çok zor iş
bu. lçimdekileri nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum. Bazen
öyle geliyor ki, adeta bütün dünya, bütün yaşam, her şey içime
dolmuş, benden konuşmamı istiyor. Nasıl desem; büyük
şeyler hissediyorum ama, iş konuşmaya geldiğinde küçük
bir çocuk gibi dilim dolanıyor. Duygu ve izlenimleri yazıya
ya da söze dönüştürmek, okuyan ya da dinleyende aynı
duygu ve izlenimleri uyandırabilmek çok zor. Tanrısal
bir iş bu. Bakın, yüzümü otlara gömüyorum, burnuma çektiğim
nefes, içimde bin çeşit duygu ve düşünce uyanmasına
sebep oluyor. Bütün evreni solumuş gibi oluyorum. Şarkıları ve kahkahayı, başarıyı ve acıyı, kavgayı ve ölümü tanıyorum;
otun kokusuyla beynimde beliren hayalleri size ve bütün
dünyaya anlatmak istiyorum. Ama nasıl? Dilim bağlanmış
durumda. Daha şimdi size, ot kokusunun üzerimde yarattığı
etkiyi anlatmaya çalıştım. Ama başaramadım. Açıklamalarım
beceriksizce kaldı. Kelimelerim anlamsız geliyor
bana. Oysa anlatma arzusuyla dopdoluyum. Ah! .