Caner
@Darkness76
Martin hayatın bu son lütfu için şükran
duydu.
Kollan ve bacaktan yorulup artık hareket edemez hale gelene
dek, aşağı, daha aşağı yüzdü. lyice derine indiğinin farkındaydı.
Kulak zarının üzerindeki basınç acı vericiydi ve
kafasında bir uğultu vardı. Tahammülü azalmaya başlamıştı
ama kollan ve bacaklarını, onu derine çekmeleri için zorladı.
Ta ki azmi kırılıp, ciğerlerindeki hava patlarcasına boşalana
değin. Yukan çıkan hava kabarcıktan, yanaklarının ve
gözlerinin üzerinden küçücük balonlar gibi geçti. Sonra acı
ve boğulma başladı. Bu acı, ölüm değildi; bilincini kaybederken
zihninde savrulan düşüncelerdi. Ölüm acı vermezdi. Bu
yaşamdı; içindeki berbat tıkanma hissi, yaşamın ıstırabıydı.
Yaşam ona son bir darbe vuruyordu. Elleri ve ayaklan inatla
kasılmaya, güçsüzce çırpınıp titremeye başladılar. Ama Martin elleriyle ayaklanm ve onlann böyle çırpınıp titremelerine
yol açan yaşam arzusunu kandırmıştı. Çok derinlerdeydi.
Onu asla yüzeye çıkaramazlardı. Bir hayaller denizinde
kayıtsızca yüzer gibiydi. Renkler ve ışıklar onu sanyor, içine
nüfuz ediyordu. O da neydi? Bir deniz fenerine benziyordu.
Ama aslında beyninin içindeydi; yanıp sönen parlak, beyaz
bir ışık. Giderek daha hızlı yanıp sönmeye başladı. Uzayıp
giden bir gümbürtü duydu ve geniş, çok yüksek bir merdivenden
yuvarlandığını sandı. Aşağıda bir yerlerde, karanlığa
düştü. O kadanm biliyordu. Karanlığa düşmüştü. Bunu
bildiği anda, artık bir şey bilemedi.
Reklam
Aşkı ve hayatı pek çok sevmekten,
Umuttan ve korkudan azade yiz artık
Şükür olsun meçhul Tanrılar ki
Hiçbir hayat sonsuz değil;
Ôlüler hiç dirilmiyor;
En yorgun nehir bile sonunda
Güvenle denize dökülüyor.
Vah zavallı, güzel kafa.
Ruth böyle diyerek, elini uzatıp, parmaklarım onun saçında
gezdirdi.
- Artık kafam yorma. Gel şimdi yeniden başlayalım. Seni
her zaman sevdim. Annemin arzusuna boyun eğerek zayıflık
gösterdiğimi biliyorum. Öyle yapmamalıydım. Ama konuşmalarında,
insanlığın hatalarından ve zayıflıklarından büyük
bir sevecenlikle bahsettiğini duyuyorum. O sevecenliği
bana da göster. Hatalı davrandım. Beni affet.
Martin sabırsızca:
- Ah, affediyorum, dedi, aslında ortada affedecek bir şey
yokken, affetmek kolaydır. Yaptığın hiçbir şey için af dilemene
gerek yok. İnsan kendi bakış açısına göre hareket
eder, bundan başkası elinden gelmez. Ben de bir işe girmediğim
için senden af dilemeliyim.
Ruth karşı çıktı:
- Senin iyiliğini istiyordum. Seven insan, sevdiğinin iyiliğini
ister.
- Gel lokale gidelim.
Yarım saat önce geçirdiği iç kanama sebebiyle bitkin durumda
olan Brissenden, böyle diyordu. Bu son üç günde geçirdiği
üçüncü kanamaydı. Elinden düşürmediği viski bardağını,
titreyen parmaklarla ağzına götürüyordu.
Martin:
- Sosyalizmle ne işim olur benim? diye sordu.
Brissenden:
- Dışarıdan gelenlerin beş dakikalık konuşma yapmasına
izin var, dedi, içindekileri dök ortaya. Onlara sosyalizmi neden
istemediğini anlat. Onlar ve işçi mahallesi ahlakları hakkında
ne düşündüğünü söyle. Burunlarına Nietzsche'yi daya
da seni bir temiz pataklasınlar. Kavga çıkar. Bu onlara iyi
gelir. Tartışmak istiyorlar; sen de istiyorsun bunu. Anlasana,
ölmeden önce senin bir sosyalist olduğunu görmek istiyorum.
Bu sana var olmak için bir sebep verir. lleride yaşayacağın
hayal kırıklıklarının tek ilacı, sosyalizm olacaktır.
Martin:
- Onca adam arasında neden sen sosyalist oldun, bir türlü
anlayamıyorum, dedi, işçi yığınları senin estetik ruhuna
hitap etmez ki.
Brissenden'ın tekrar doldurduğu viski bardağını, suçlayıcı
bir tavırla işaret etti:
- Hem sosyalizmin seni kurtaracağı da yok.