Çocukluğumuz erişemeyeceğimiz kadar uzakta kalıyordu bize hiç fark ettirmeden. Zaman masumiyetimizi, katıksız neşemizi,mızıkçılıklarımızı,oyunbazlıklarımızı,kimimizin annesini, kimimizin babasını silerek geçip gidiyordu.
Bu muydu hayat ?
Bu kadar acımasız mıydı ?
Bazen insanların, diğer herkese, karşısındaki az sonra ölecekmiş gibi davranmasını dilerim.
Söylenmesi gereken herşeyi söyleyebilmelerini..
Ve söylenmemesi gereken şeylerden de hiç bahsetmemelerini.
Eğer ölümün geldiğini görebilseydik her şey çok farklı olurdu, değil mi?