Dünyada ne varsa hepsini güzellik, yücelik açısından görür, en pis, en iğrenç şeylerde bile bir güzel, yüce bir yan bulurdum. İstediği zaman gözyaşı dönebilen bir adam kesilirdim.
İnsan her yılına daha da yabancılaşıyor. Her yaşta her şeyi unutup tekrar öğreniyoruz. Tecrübe derlerdi. Kendimize yetecek tek bir cümlemiz dahi yok. Nasıl yaşamış bu insanlar? Nasıl heyecan duymuşlar, üzüntüden gözleri nasıl yaşarmış? Yıllar nasıl öğütmüş bedenleri? Küllerin arasında yaşama alıştıracak bir kor arıyoruz.
Bir kerecik bilinçli olmayı bir yana koyarak, ilk sebebini aramadan, uzun boylu düşünmeden, körü körüne bırak kendini duygularının akışına; sev ya da nefret et, boş durmamak için bir şeyler yap!