Ben, aynanın karşısındayım. Ve ömrümde ilk kez — tam olarak öyle, ömrümde ilk kez — kendimi apaçık, net, bilinçle görüyorum; hayretler içinde başka birine, "ona" bakar gibi kendime bakıyorum.
Velinimet, Makine, Küp, Gaz Çanı, Koruyucular, bunların hepsi iyi, bunların hepsi yüce, hepsi harika, saygıdeğer, üstün, kristal duruluğundaymış. Çünkü
bunlar bizim özgürlüksüzlüğümüzü koruyormuş, yani mutluluğumuzu.