Bana göre iki kere iki sadece küstahlıktır efendim. İki kere ikiyi yolumuzun ortasında külhan beyi gibi durmuş, eller belinde, ortalığı tükürüğe boğarken düşünüyorum. İki kere iki dördün üstünlüğüne kabul ediyorum elbette; fakat her şeyi hoş görmeye karar verdikten sonra, iki kere ikinin beş etmesinden hoşlanmak bile mümkündür.
Peki ama, siz insan çıkarının yalnızca doğal, olumlu konularda, yani tek sözcükle refahta olduğuna niçin bu kadar eminsiniz, niçin ciddi olarak inanıyorsunuz? Aklın çıkarlala ilgili konularda aldandığı olmuyor mu? İnsan refahtan başka şeyi de sevemez mi? Belki ıstıraptan da aynı derecede hoşlanıyordur?